ارتباط «حکمت» و «کانسپچوالیتی» در شکل گیری معماری معاصر ایرانی

مساله اساسی در معماری امروزی ایران، تصور و شبهه وجود تفاوت بنیادین در محتوای معماری سنتی و معماری بعد از سنت است. مقاله حاضر در راستای تبیین ارتباط بین مفاهیم «حکمت در معماری سنتی» و «کانسپچوالیتی در معماری معاصر» ایرانی، حوزه تاثیر و معانی واژه‌های حکمت و کانسپچوالیتی را تعریف و تعیین نموده، ویژگی‌های ساختاری این دو برهه زمانی و اجتماعی معماری را با تعاریف به عمل آمده، بیان می‌دارد. ارتباط طولی بین الزامات دنیای سنتی در قالب حکمت دینی و عقلی یا همان«خرد حکمی»، و دنیای مدرن در قالب فردگرایی عقلی و توسعه‌گرایی علمی و تخصصی، یا همان «خرد علمی» فرض مساله تحقیق بوده، و روشن می سازد که کانسپچوالیتی یک رویکرد ارزش خواهانه در جهان مدرنیته است. در این تحقیق سعی شده است، با ایجاد یک ساختار قیاسی و تحلیلی بین ماهیت معماری سنتی و مدرن، به سازوکار تبیین مفاهیم در شکل‌گیری یک اثر معماری، از منظر واژه‌های حکمت وکانسپچوالیتی پرداخته شود. معماری کانسپچوال در چارچوب تاریخی آن (معماری معاصر ایرانی)، «معماری التقاط از حکمت» بوده و اساس آن بصری و مبتنی بر اصالت تصویر است. فراتر از آن، از دست آوردهای مهم این مقاله برای ادامه در پژوهش‌های آتی، و مدل‌سازی برای ترسیم عاقبت معماری ایرانی، روش«نیوکانسپچوالیتی» یا «نو مفهوم‌گرایی حِکمی» از طرف نگارنده می‌باشد.می‌توان به رویکرد طراحیپژوهانه «نو مفهوم گرایی» این مقاله با اتکاء به «پارامدل» ها و «روش‌های طراحی پارامتری» اشاره نمود که در نقد روش کانسپچوالیتی و ارتقاء آن، موضوع «ویژگی»های ذاتی و «سرشت مایه»های ساختار زمینه ساخت در «پارامدل»ها را جایگزین «تصویر» در«کانسپچوالیسم» نموده، و بر اساس این تفکر، رویکرد جامع‌تری برای تعریف هویت در ساختارهای سرزمینی، بنیان می‌‎نهد.

The Relationship between Wisdom and Conceptuality and its Effect on the Formation of Contemporary Architecture of Iran

The key problem in contemporary Iranian architecture is that of the fundamental differences with the content of traditional and posttraditional architecture. The present article sought to use the relationship between such concepts as wisdom in traditional architecture and conceptuality in Iranian contemporary architecture to define wisdom and conceptuality and determine their structural features in architecture. The research hypothesis stated the longitudinal relationship between the requirements of the traditional world in the form of religious and intellectual wisdom, known as intellectual wisdom and the modern world in the form of intellectual individualism and scientific and professional development, known as scientific wisdom; suggesting that conceptuality is a valuebased approach in the world of modernity. This research sought to create a deductive and analytical structure between the traditional and modern nature of architecture to explain the extent to which the concepts constitute an architectural work from the perspective of wisdom and conceptuality. In its historical context (contemporary Iranian architecture), conceptual architecture has been architecture of eclectic wisdom, underlying visual elements, and the originality of the image. Moreover, this article ushers in a new area for future researches, thus providing neoconceptuality or Intellectual newconceptuality modeling for Iranian architecture, as proposed by the author. Here, one would refer to the researchbased design approach, i.e., neoconceptuality, by using paramodels and parametric design methods which, in the critique of neoconceptuality, it replaces image in conceptualism with intrinsic features and themecontext of the underlying context in the paramodels; thus, founding a more inclusive approach for defining structures.