ارزیابی نقش رضایت‌مندی سکونتگاهی بر دلبستگی به مکان با تاکید بر مولفه‌های هویت‌ساز در محلات سنتی، مورد مطالعاتی: محله آقازمان شهر سنندج

رشد افقی شهرها، تخریب منابع طبیعی، کاهش تراکم جمعیت در محلات سنتی شهرها، ساخت محیط‌های مسکونی سازگار با زندگی ساکنان و افزایش کیفیت زندگی از مهم‌ترین چالش‌های مدیریتی شهرهای ایران است. اگرچه پژوهش‌های مختلف متغیرهای موثر بر ارتقای دلبستگی به مکان یا نتایج ارتقای این حس را شناسایی نمودند، که همه آنان بر نقش سازنده ارتقای این حس بر کیفیت زندگی تاکید نمودند. اما، تاثیرگذاری مولفه‌های کالبدی مسکن بر میزان دلبستگی به مکان به‌صورت تجربی در میان ساکنان مورد سنجش قرار نگرفته است. لذا این پژوهش تلاش می‌نماید تا به بررسی نقش مولفه‌های هویت‌ساز کالبدی در رضایت‌مندی ساکنان از مسکن خود، و تاثیر این مولفه‌ها بر دلبستگی به محله را در میان ساکنان، مورد سنجش قرار دهد. ماهیت پژوهش از منظر هدف، کاربردی، روش انجام تحقیق، «توصیفی پیمایشی» و ابزار گردآوری داده‌ها نیز مبتنی بر پرسشنامه است. جامعه آماری شامل کلیه ساکنان محله آقازمان بوده است و نمونه آماری شامل 300 نفراز ساکنین می باشد که به شیوه نمونه‌گیری تصادفی انتخاب شدند. داده‌های تحقیق با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری (pls) مورد تحلیل قرار گرفت که نتایج نشان می‌دهند، میزان تاثیرگذاری مولفه‌های هویت‌ساز بر رضایت از محله (0.58) و بر دلبستگی به محله (0.15) بوده است. نتایج با تایید مدل پیشنهادی تحقیق تایید می‌کنند که مولفه‌های هویت‌ساز از طریق رضایت از محله بر دلبستگی به محله  تاثیر غیرمستقیم دارد. همچنین،  نتایج تایید می‌کنند که مولفه‌های هویت‌ساز با اثر‌گذاری بر  ارزیابی‌های عینی و ذهنی، و ارتقای رضایت‌مندی از مسکن  ساکنان بر حس دلبستگی به مکان اثر می‌گذارد. بر پایه نتایج این تحقیق، درک مثبت از کیفیت محیط مسکونی می‌تواند همبستگی معناداری با افزایش سطح دلبستگی به محله ایجاد کند که موجب افزایش ماندگاری در محله می‌شود.

Assessment of the Residential Satisfaction Role in Place Attachment with an Emphasis on Identity Elements in Traditional Neighborhoods; Case Study: Aghazaman Neighborhood, Sanandaj

Horizontal growth of cities, destruction of natural resources, reduction of population density in traditional neighborhoods of cities, construction of residential areas compatible with the lives of residents, and increasing the quality of life are among the most significant management challenges of Iranian cities. Although various studies identified the influential variables on the improvement of the place attachment or the results of improving this sense and emphasized the constructive role of improving this sense on the quality of life, the effectiveness of the physical elements of housing in the place attachment is not measured experimentally among the residents. Therefore, the current study tries to investigate the role of physical identitymaking elements in the housing satisfaction of residents and evaluate the impact of these components on the attachment to the neighborhood among the residents. The current research is applied in terms of nature, and the research method is descriptivesurvey. Data collection tools are also based on the questionnaire. The statistical population includes all the residents of the Aghazaman Neighborhood, and the statistical sample is 300 of the residents selected using a random sampling method. Research data were analyzed using Partial Least Square Modeling. The results show that the effectiveness of the identity elements on the satisfaction with the neighborhood is 0.58. Also, its effect on the neighborhood attachment is 0.15.  The results confirm the research suggested model and indicate that the identity elements indirectly affect the neighborhood attachment through satisfaction with the neighborhood. Also, the results approve that the identity elements affect the place attachment by influencing the subjective and objective evaluations and improving the housing satisfaction of residents. According to the research findings, a positive understanding of the quality of the residential area has a significant correlation by increasing the level of neighborhood attachment that increases the persistence in the neighborhood.