رویکرد نشانه‌شناختی به تحلیل فرم در معماری معاصر

فرم‌های معماری معاصر که توسط ایده‌ها و تکنیک‌های مختلف طراحی خلق شده‌اند با پیشرفت فناوری شبیه‌سازی رایانه‌ای و از طریق روش‌های ساخت که تولید موثر فرم‌های تکراری و متغیر با مواد مورد نظر را ممکن می‌سازند، میسر شده‌اند. بیشتر این فرم‌های معماری به‌طور ادراکی در محیط‌های شهری شبیه‌سازی شده و به شکل ویژه‌ای درمی‌آیند. این فرم‌های معماری با تصاویر شبیه‌سازی شده، جامعه مشتری‌مدار فعلی در اکثر کشورها از جمله ایران را نشان می‌دهند. در این تحقیق سعی شده است نقش تکنیک‌های طراحی دیجیتال، به‌عنوان ابزاری برای ایجاد فعال فرم‌های شبیه‌سازی شده در معماری معاصر ایران، با رویکردی نشانه‌شناختی برای توصیف فرم در پروژه‌های بزرگی که در مناطق شهری طراحی و ساخته شده‌اند، مورد بحث قرار گیرد. این رویکرد، ارتباطی بین تصاویر موجود در نمای ساختمان‌ها و تجربه حسی انسان در یک بستر اجتماعی ایجاد می‌کند که منجر به ظهور فرم‌های خلاقانه در معماری معاصر می‌شود. نتایج تحقیق نشان داد که با استفاده از تکنیک‌های طراحی دیجیتال برای تولید وانموده‌ها، معماران جوان ایران ادراک فرم‌های معماری را متحول کرده و از این طریق، عملکرد آن‌ها به عنوان نشانه در محیط‌های شهری را ارتقا داده‌اند

A Semiology Approach to Analysis of Form in Contemporary Architecture

Contemporary architectural forms created by various ideas and design techniques have become possible with the advances of computer simulation technology and through construction methods allowing the effective production of repetitive and variable forms with intended materials. Most of these architectural forms are perceptively being simulated and individualized in urban settings. These architectural forms with simulated images reflect the current consumeroriented society in most countries including Iran. In this research, it is attempted to discuss the role of digital design techniques, as a tool for the active creation of simulated forms in contemporary architecture of Iran, with a semiology approach to the characterization of form in mega projects designed and constructed in urban areas. This approach establishes an association between the images of superficiality and the human sensory experience in a social context, leading to the emergence of innovative forms in contemporary architecture. The results revealed that with the utilization of digital design techniques to produce simulacra, younger architects of Iran have reconfigured the perceptions about architectural forms, thereby enhancing their performance as a landmark in urban settings