بازنمایی اطلاعات در فضاهای خارجی بزرگ - مقیاس با استفاده از چارچوب‌های مرجع

چارچوب‌های مرجع، نحوه شکل‌گیری دانش ساماندهی اشیاء در محیط را بر اساس حرکت فیزیکی شخص و یا شرایط محیطی که بازنمایی در آنجا اتفاق می‌افتد، نشان می‌دهد. این مقاله، شکل‌گیری چارچوب‌های مرجع در حافظه برای بازنمایی ساختار فضایی محیط‌های خارجی با مقیاس بزرگ را به علت کمتر پرداخته شدن در پیشینه پژوهش، عدم توجه به مقیاس فضاهای شکل‌گیری چارچوب‌های مرجع و نیز فقدان اعتبار اکولوژیکی در سایر پژوهش‌ها بررسی می‌کند. بدین منظور برای تغییر مقیاس محیط و نیز اهداف اشاره‌ای از دو نوع آزمون در این مقاله استفاده‌شده است. در یک آزمون، شرکت‌کنندگان آشنا و ناآشنا، با موقعیت‌های سه گروه سه‌تایی ساختمان با کمک راه ‌رفتن در مسیری که هر گروه را در برمی‌گیرد، آشنا می‌شوند. سپس به آن‌ها نقشه‌هایی با بازنمایی این گروه‌های سه‌تایی در پنج جهت‌گیری متفاوت نشان داده می‌شود (از 0 تا 180 درجه) و آن‌ها قضاوت می‌کنند که آیا هر گروه سه‌تایی به‌درستی بر اساس موقعیت‌های نسبی میان ساختمان‌ها ارائه‌شده است یا خیر. در آزمونی دیگر، شرکت‌کنندگان با موقعیت هشت شی‌ء ناشناخته در محیطی پیاده‌محور آشنا می‌شوند و در دو مسیر از قبل برنامه‌ریزی‌شده و محاط در آنجا (مسیر هم‌تراز با لبه پیاده‌رو و دیگری غیرهمتراز با زاویه 45 درجه)، حرکت می‌کنند. پس ‌از آن شرکت‌کنندگان با اشاره به اشیاء به‌عنوان هدف، از حافظه‌شان استفاده می‌کنند. در هردو آزمون، دقت اشاره و زمان تاخیر به سوالات آزمونگران متغیرهای وابسته تحقیق هستند. نتایج نشان می‌دهد که موقعیت‌های ساختمان‌های ناآشنا از لحاظ ذهنی به‌صورت چارچوب‌های مرجع خودمدار بازنمایی می‌شود و زمانی چارچوب مرجع دیگرمدار به کمک محیط تعریف می‌شود، که محیط آشنا باشد و در سیر آشنا شدن انسان‌ها با محیط بازنمایی نیز به سمت دیگرمداری سوق می‌یابد. از طرف دیگر، موقعیت‌های اشیاء در محیط‌های منظم و شاخص به‌صورت ذهنی، به‌واسطه محیط (چارچوب زمین‌مدار) بازنمایی، اما بر اساس تجربه خودمدار انتخاب می‌شوند

Representation of Information in LargeScale Outdoor Spaces Using Reference Frames

Reference frames (or frames of reference) show how the knowledge of object organization is formed in the environment by the physical movement of the person or the environmental conditions where the representation takes place. This paper examines the formation of reference frames in memory to represent the spatial structure of largescale outdoor environments, due to the lack of consideration in the research background, the lack of attention to the scale of the formation of reference frames, and the lack of ecological validity in other studies. For this purpose, two types of tests are used in this paper to change the scale of the environment as well as pointing targets. In one test, familiar and unfamiliar participants are introduced to the positions of the three building triads, by walking the path that encompasses each group. Then, maps are presented to them along with the representation of these three groups in five different directions (0180 degrees), and they judge whether each triple group is correctly represented based on the relative positions of the buildings. In another test, participants are introduced to the position of eight unknown objects in a pedestrianoriented environment, moving in two preprogrammed and inscribed paths (one path aligned with the sidewalk and the other misaligned, at a 45degree angle). Then, participants use their memory, pointing to objects as targets. In both tests, the dependent research variables are the pointing accuracy and the latency in responding to the examiners’ questions. The results show that the positions of unfamiliar buildings are subjectively represented as egocentric reference frames. The allocentric frame of reference is defined by the environment when the environment is familiar, and the representation also tends to allocentric, as humans become familiar with the environment. On the other hand, object positions are subjectively represented in regular environments and distinctive by the geocentric frame, but are selected based on egocentric experience.