الزامات توسعه شهر از درون، مورد مطالعاتی: شهر بروجرد

گستردگی کالبدی و گسیختگی اجتماعی، بر فرم شهری بسیاری از شهرهای غربی کشور نمایان است. گستردگی کالبدی شهرها، در سال‌های اخیر، می‌تواند ناشی از رشد طبیعی جمعیت، مهاجرت روستاییان به شهر و تمرکز‌گرایی جمعیت و فعالیت و به‌طور کلی، به بهانه تامین نیاز مسکن و پیش‌بینی اراضی مسکونی باشد. اما گسیختگی کالبدی می‌تواند به سبب شرایط اکولوژی اجتماعی شهر و یا موقع و مقر جغرافیایی مکان باشد، که از تبعات هر دو؛ تعدی به اراضی کشاورزی و باغات حاشیه شهر و نابودی چشم‌اندازهای طبیعی شهر و مهم‌تر از همه غفلت از نواحی درونی شهرها و به تبع آن فرسودگی و افت شهری می‌باشد. هدف پژوهش حاضر، بررسی بافت فرسوده مرکزی شهر بروجرد از نظر داشتن ظرفیت‌های توسعه درونی و همچنین بررسی بستر اجتماعی اقتصادی و غیره این شهر، در جهت توسعه از درون می‌باشد. این پژوهش از جمله پژوهش‌های ارزیابی تحلیلی است. نوع داده‌ها، کمی کیفی و شیوه گردآوری آن‌ها، کتابخانه‌ای میدانی بوده است. برای ظرفیت‌سنجی فضایی از روش تحلیل سلسله‌مراتبی ahp و در راستای محیط‌سنجی با بهره‌گیری از پرسش‌نامه متخصصین (پانل دلفی) از نقطه نظر زیست‌محیطی، اجتماعی اقتصادی و کالبدی تحلیل و ارزیابی شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که با توجه به وجود زمین‌های خالی و فضاهای ناکارآمد و حضور برخی از صنایع مزاحم و وجود شرایط زیست‌محیطی، اجتماعی اقتصادی و غیره بافت فرسوده بخش مرکزی شهر بروجرد امکان توسعه‌‌ از درون را دارد و می‌توان با بهره‌گیری از فضاهای نام برده شده، تراکم ساختمانی و در نتیجه تراکم جمعیتی را در محله‌ها دارای پتانسیل توسعه از ‌درون تعدیل نمود و در بهره‌گیری عرصه‌های آزاد شده از فضاهای ناکارآمد و زیرساخت‌های موجود، استفاده حداکثری از فضاهای شهر بروجرد شود.