بررسی تطبیقی الزامات ساماندهی کالبدی-فضایی مبادی ورودی شهرها از دیدگاه گروه‌های استفاده‌کننده از آن‌ها با مدل مکان پایدار، مورد مطالعاتی: جنوب‌شرق تهران

در حالی است که در گذشته؛ یعنی زمانی که فناوری ارتباطات جهت ارائه تصویر ذهنی و عینی از مکان‌ها قبل از مراجعه حضوری به آن‌ها در دسترس نبود، ورودی‌ها اولین سطح برخورد مسافران، شهروندان و بیگانگان با شهر مقصد را شکل می‌داد. از این‌رو، حاکمان همواره درصدد بودند تا با احداث دروازه‌های و باروها گرداگرد شهر به معرفی ویژگی‌ها و شخصیت قلمرو خود بپردازند. اما طی دهه‌های اخیر در فرآیند رشد شتابان شهری، این فضاهای تشخص بخش به شهر چار انواع آلودگی‌های بصری و صوتی شده‌اند. به‌گونه‌ای که تبدیل به یکی از ناهنجارترین فضاهای شهری شده‌اند. ساماندهی چنین فضاهایی نه تنها یک ضرورت کالبدی بلکه یک ضرورت اجتماعی و فرهنگی نیز هست چرا که ورودی یک شهر همچون آینه تمام نمای محتوای یک شهر است و تصویر ذهنی قوی در ذهن مسافر در مورد کلیت شهر ایحاد می‌کند. در این راستا وجود یک تئوری هدایت‌کننده ساماندهی ضروری است. هدف اصلی این مقاله بررسی نیازهای واقعی گروه‌های مختلف اجتماعی استفاده‌کننده از ورودی‌ها و میزان تطابق آن با تئوری مکان پایدار به‌عنوان تئوری به‌روز و مطرح در عرصه طراحی فضاهای شهری است. روش تحقیق توصیفی تحلیلی است و تحقیق با استفاده از روش‌های میدانی انجام یافته است. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که این توقعات و نیازها با مولفه‌های تئوری مکان پایدار همخوانی لازم را دارند. لذا، این تئوری می‌تواند کاربست مناسبی در راستای هدایت جریان کلی ساماندهی این فضاها داشته باشد.