تحلیل اثرات انتخاب روش های جابه جایی برکیفیت دانش فضایی

رفتار فضایی، فعالیت افراد در فضای جغرافیایی است که از طریق فرآیند شناخت محیط شهری شکل می گیرد. در واقع فرد برای شک لگیری رفتار خود در محیط شهر، به یک سری از دانش ها که در فرصت های گوناگون و با استفاده از ابزارهای متفاوت حاصل می شود، نیاز دارد. تفاوت در دانش فضایی می تواند نتیجه عوامل گوناگونی از قبیل ویژگی های اقتصادی اجتماعی، تجربه فضا، مسیریابی، رفتار سفر و الگوی سفر باشد. تصاویر ذهنی که از طریق مسیریابی و تجربه سفر کسب می شوند، یکی از ابزارهایی هستند که افراد به وسیله آن ها می توانند تجارب کسب شده از محیط بیرون را به نمایش بگذارند. جابه جایی های درون شهری یکی از کلیدی ترین ابزارهای شک لگیری تصاویر ذهنی افراد هستند. این تحقیق با هدف بررسی رابطه بین روش های مختلف جابه جایی افراد و تصاویر ذهنی آ نها از عناصر و یادمان های کالبدی شهر انجام گرفته و سعی بر آن بوده تا تنوع در تصاویر ذهنی افراد، با توجه به تنوع در روش های جاب هجایی توضیح داده شود. بدین منظور از 100 نفر از دانشجویان دانشگاه بین المللی امام رضا (ع) در کلانشهر مشهد به صورت تصادفی و با ابزار پرسشنامه، اطلاعات لازم در مورد کیفیت دانش فضایی و الگوی جابه جایی درون شهری جمع آوری شده است. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از روش های مختلف آمار استنباطی همانند تحلیل واریانس و مدل رگرسیون لاجیت نشان می دهد که تفاوت در دانش فضایی و تصاویر ذهنی افراد، به طور معناداری ناشی از تفاوت در شیوه های جابه جایی افراد است. افرادی که روش شناختی جابه جایی آن ها، از نوع فعال (همانند پیاده روی) بوده است و همچنین افرادی که از روش ترکیبی استفاده کرده اند، در مقایسه با افرادی که شیوه های جابه جایی از نوع منفعل داشته اند در تخمین فاصله و انتخاب مقصد، به صورت موفق تری عمل کرده اند.