اثربخشی گروه‌درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود هموگلوبین گلیکوزیله و فعالیت های خودمراقبتی در مبتلایان به دیابت نوع دو

کنترل دیابت، به عنوان یک بیماری مزمن و پیچیده مستلزم انجام فعالیت های خودمراقبتی در طول عمر است. درمان های روانشناختی مانند درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، جهت ارتقای فعالیت های خودمراقبتی مکمل درمان های پزشکی هستند. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود هموگلوبین گلیکوزیله و فعالیت های خودمراقبتی در مبتلایان به دیابت نوع دو بود. نمونه پژوهش شامل 100 نفر (60 زن، 40 مرد) از مبتلایان به دیابت نوع دو مراجعه کننده به بیمارستان لبافی نژاد بودند. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و آنتروپومتریک، مقیاس کوتاه فعالیت های خودمراقبتی دیابت (sdsca) بود. نتایج پژوهش حاضر اثربخشی گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد را بر بهبود هموگلوبین گلیکوزیله و فعالیت های خودمراقبتی مبتلایان به دیابت نوع دو تایید کرد. هم چنین اثر درمان در گروه آزمایش، سه ماه پس از مداخله پایدار باقی ماند. بر اساس یافته های حاضر، گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد منجر به کاهش هموگلوبین گلیکوزیله و افزایش فعالیت های خودمراقبتی مبتلایان به دیابت نوع دو شد. نتایج این پژوهش پیشنهاد می کند که می توان در کنار درمان های پزشکی از گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد جهت بهبود شاخص های کنترل دیابت نوع دو استفاده کرد تا به این وسیله از عوارض بیماری، پیشگیری به عمل آید.

Effectiveness of acceptance and commitment group therapy on improvement of glaycated hemoglobin and self-care activities in patients with type II diabetes

Diabetes control as a chronic and complex disease needs doing selfcare activity for lifetime. Psychological treatments, like acceptance and commitment therapy, are complementary to medical treatment in efforts to improve selfcare activities. The purpose of present study was to investigate the effectiveness of acceptance and commitment group therapy on improvement of glycated hemoglobin and selfcare activities in patients with type II diabetes. This was a pretestposttest experimental design with control group. The study sle consisted of 100 (60 females, 40 males) outpatients diagnosed with type 2 diabetes who attended Labbafinejad Hospital. Measures used included: A questionnaire to obtain demographic and anthropomorphic characteristics and the Summary of Diabetes SelfCare Activities (SDSCA). The results yielded evidence for the effectiveness of acceptance and commitment therapy on improvement glycated hemoglobin levels and selfcare activities. Followup comparisons after three months indicated that the beneficial effects of the intervention was still present. Based on the present findings, acceptance and commitment group therapy lead to the decrease of glycated hemoglobin and increase of selfcare activities in type II diabetes. These findings suggest that acceptance and commitment therapy can be used as a complementary intervention together with medical treatment for improvement control indices of type II diabetes in order to prevent serious side effects of this illness.