ارتباط ساختاری میان ذهن‌آگاهی، رابطه اجتماعی، عدم تحمل ابهام، احساس گرفتاری و تاب‌آوری در بزرگسالی در حال ظهور

در بزرگسالی در حال ظهور، افراد با مسئولیت هایی در قبال استقلال، نقش های اجتماعی و انتظارات هنجاری محیط اجتماعی خود مواجه هستند که باعث تجربه سطوح بالاتری از استرس می شود. آنها در پاسخ به این شرایط چالش برانگیز ممکن است طیف وسیعی از واکنش ها را از خود نشان دهند، از احساس گرفتاری و عدم تحمل ابهام گرفته تا نشان دادن تاب آوری. تمرکز بر سلامت روان در طول دوره بزرگسالی در حال ظهور بسیار مهم است، لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی این موضوع بود که آیا عدم تحمل ابهام و احساس گرفتاری رابطه بین ذهن آگاهی و ارتباط اجتماعی را با تاب آوری میانجی گری می کنند یا خیر. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی با مدل معادلات ساختاری بود. در مجموع 430 نفر  بزرگسال در حال ظهور (18 تا 25 سال) شهر اصفهان در فاصله زمانی مهر ماه تا آذر ماه سال 1403 به روش داوطلبانه پرسشنامه‌های آنلاین را تکمیل کردند. پرسشنامه‌ های پژوهش شامل پرسشنامه ذهن‌ آگاهی (براون و ریان، 2003)، پرسشنامه احساس گرفتاری (گیلبرت و الان، 1998)، پرسشنامه کیفیت روابط (پیرس و همکاران، 1991)، پرسشنامه تاب‌آوری (کانر و دیویدسون، 2003) و پرسشنامه عدم تحمل ابهام  (کارلتون و همکاران، 2007) بود.  برای انجام تحلیل از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد . یافته ها نشان داد که هم عدم تحمل ابهام و هم احساس گرفتاری به عنوان میانجی در رابطه بین ذهن آگاهی و ارتباط اجتماعی با تاب آوری روانی عمل می کنند. به طور خاص، ذهن آگاهی و ارتباط اجتماعی به طور منفی عدم تحمل ابهام و احساس گرفتاری را پیش بینی می کنند که اینها به نوبه خود با سطوح پایین‌تر تاب‌آوری روان‌شناختی مرتبط هستند. نتایج این مطالعه نقش حیاتی ذهن آگاهی و ارتباط اجتماعی را در پرورش تاب آوری روان‌شناختی، با در نظر گرفتن نقش عدم تحمل ابهام و احساس گرفتاری برجسته می‌کند که می تواند جهت توسعه مداخلات با هدف افزایش تاب‌آوری در بزرگسالان در حال ظهور به کار رود.

structural releationship between mindfulness, social connection, intolerance of uncertainty, entrapment and resilience in emerging adulthood

in emerging adulthood, individuals face responsibilities related to independence, social roles, and normative expectations of their social environment, which can lead to higher levels of stress. in response to these challenging conditions, they may exhibit a range of reactions, from entrapment and intolerance of uncertainty to demonstrating resilience. focusing on mental health during emerging adulthood is crucial, therefore, the aim of the present study was to investigate whether intolerance of uncertainty and entrapment mediate the relationship between mindfulness and social connectedness with resilience. the research method was descriptive, correlational, and utilized structural equation modeling. a total of 430 emerging adults (18 to 25 years old) from the city of isfahan, during the period of october to december 2024 (mehr to azar 1403), voluntarily completed online questionnaires. the questionnaires included the mindful attention awareness scale (brown & ryan, 2003), the entrapment scale (gilbert & allan, 1998), the quality of relationship inventory (pierce et al., 1991), the resilience scale (connor & davidson, 2003), and the intolerance of uncertainty scale (carleton et al., 2007). structural equation modeling was used to perform mediation analysis. the findings indicated that both intolerance of uncertainty and feelings of entrapment act as mediators in the relationship between mindfulness and social connectedness with psychological resilience. specifically, mindfulness and social connectedness negatively predict intolerance of uncertainty and feelings of entrapment, which, in turn, are associated with lower levels of psychological resilience. the results of this study highlight the vital role of mindfulness and social connectedness in fostering psychological resilience, considering the role of intolerance of uncertainty and entrapment, which can be used to develop interventions aimed at enhancing resilience in emerging adults.