چگونه سینمای نئورئالیستی ایتالیا نمونۀ کامل سینمای مدرن از منظر فلسفۀ سینمای ژیل دلوز است؟

ژیل دلوز، در تحلیل سینما، دو مفهوم اساسی را بررسی می‌کند: حرکت و زمان. هر دوی این مفاهیم در فلسفۀ درون‌ماندگار و تک‌نوایی او نقش محوری ایفا می‌کنند. بر همین اساس، دلوز سینما را به دو نوع اصلی تقسیم می‌کند: سینمای حرکت و سینمای زمان. او به‌ویژه بر اهمیت سینمای زمان تاکید دارد و معتقد است که این نوع سینما نقشی کلیدی در مقابله با نیهیلیسم و ناباوری به جهان در دوران مدرنیته، به‌ویژه پس از جنگ جهانی دوم، ایفا می‌کند. از نظر دلوز، سینمای زمان توانایی منحصربه‌فردی دارد در بازنمایی تجربه‌های پیچیده و چندلایه‌ای از واقعیت که فراتر از سادگی حرکت و کنش‌های مستقیم‌اند.  به‌زعمِ نگارندگان، سینمای نئورئالیستی ایتالیا بهترین نمونه از سینمای زمان دلوزی محسوب می‌شود. این سبک سینمایی، با تمرکز بر زندگی روزمره و واقعیّات اجتماعی پس از جنگ، توانسته است، به شکلی عمیق و اثرگذار، مسائلی همچون رنج، امید و اخلاق را به تصویر بکشد. مقالۀ حاضر درصدد است تا، با بررسی مبانی نظری دلوز و تحلیل ویژگی‌های کلان فیلم‌های نئورئالیستی، به چرایی و چگونگی تطابق این دو بپردازد و نشان دهد که چگونه سینمای نئورئالیستی ایتالیا می‌تواند نمونه‌ای کامل و بارز از سینمای زمان باشد. دراین‌راستا، می‌توان به ویژگی‌های عمدۀ سینمای نئورئالیستی ازقبیلِ تبعیت مونتاژ از نما، ظهور تصاویر صرفاً دیداری و شنیداری و درهم تنیدگی سوژه و ابژه اشاره کرد.

how is italian neorealism a perfect example of modern cinema from the perspective of gilles deleuze’s philosophy of cinema?

in his analysis of cinema, gilles deleuze examines two fundamental concepts: movement and time, both of which play a central role in his philosophy of immanence and univocity. based on this framework, deleuze divides cinema into two primary types: the cinema of movement and the cinema of time. he particularly emphasizes the importance of the cinema of time, asserting that this type of cinema plays a crucial role in countering nihilism and disbelief in the world during modernity, especially after world war ii. for deleuze, the cinema of time possesses a unique ability to represent complex and multilayered experiences of reality that transcend the simplicity of direct movement and action. this is achieved by moving beyond the sensory-motor system and engaging with the more intricate system of memory and time.according to the author, italian neorealist cinema stands as the best example of deleuze’s cinema of time. this cinematic style, with its focus on everyday life and post-war social realities, has profoundly and effectively depicted issues such as suffering, hope, and morality. the present article aims to examine deleuze’s theoretical foundations and analyze the overarching characteristics of neorealist films to explore why and how these two align, and to demonstrate how italian neorealist cinema can serve as a complete and exemplary instance of the cinema of time. in this context, key features of neorealist cinema, such as the subordination of montage to the shot, the emergence of purely visual and auditory images, and the intertwining of subject and object, will be highlighted.