examining the influence of iranian and chinese strategic cultures on their bilateral strategic partnership

Despite common interests, historical ties, and mutual needs in areas such as military and economic cooperation, iran–china relations have not evolved into a decisive level of strategic partnership. accordingly, the authors of the present article seek to explore this issue through the lens of strategic culture. by examining the key components of the strategic cultures of both countries, as well as the internal obstacles and challenges arising from them, this study aims to answer the question: how has the strategic culture of iran and china, at the domestic level, influenced the development of their strategic partnership? it appears that the absence of a shared perspective among the political elites of iran and china on various issues has hindered the formation of a decisive strategic partnership between the two countries. the research findings indicate that the role of security considerations and domestic issues—such as differing strategic cultures reflected in policymakers' perceptions of elements like power, legitimacy, welfare, development, and security—along with internal constraints in both countries, have played a fundamental role in creating obstacles within iran-china strategic relations. this study employs a qualitative-interpretive methodology with an explanatory approach.

تاثیر فرهنگ راهبردی ایران و چین بر شراکت راهبردی دو کشور

روابط ایران و چین علی‌رغم منافع مشترک، زمینه‌های تاریخی و نیازهای مشترک در بخش‌های نظامی_اقتصادی و... به سطح تعیین کننده‌ای از شراکت راهبردی منجر نشده است. از‌این‌رو نگارندگان مقاله حاضر سعی دارند از دریچه فرهنگ راهبردی ضمن بررسی مولفه‌های فرهنگ راهبردی دو کشور و موانع و مشکلات داخلی ناشی از آنها به این سوال پاسخ دهند که فرهنگ راهبردی دو کشور در سطح داخلی چه تاثیری بر شراکت راهبردی آنها داشته است؟ بنظر می‌رسد عدم دیدگاه مشترک نخبگان سیاسی دو کشور در مسائل مختلف مانع شکل‌گیری شراکت راهبردی تعیین کننده در روابط ایران و چین شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که نقش ملاحظات امنیتی و مسائل داخلی همچون فرهنگ راهبردی متفاوت در قالب برداشت سیاست‌گذاران دو کشور درخصوص مولفه-هایی چون قدرت، مشروعیت، رفاه، توسعه و امنیت و همچنین محذوریت‌های داخلی دو کشور در بوجود آمدن موانع در روابط راهبردی ایران و چین نقش اساسی داشته‌اند. پژوهش حاضر از روش کیفی_تفسیری با رویکرد تبیینی بهره گرفته است.