iran's multilateral parliamentary diplomacy: institutional engagement and neighborhood policy

In the context of efficient governance, all the pillars of any political system in the 21st century utilize their capacities to ensure and guarantee national interests as facilitators and complements of the state, whereas in the past this was the sole responsibility of the state. the role of parliaments in this field, which is referred to as parliamentary diplomacy, falls within the aforementioned framework. in this regard, the iranian majles, as an active actor in parliamentary diplomacy, has participated in the establishment of the asian parliamentary assembly (apa) and the parliamentary union of the oic member states (puic). in addition, by constantly attending the meetings of the inter-parliamentary union (ipu), it has emphasized its importance in international relations. therefore, in the present article, using documents and library resources in an exploratory approach, an attempt is made to answer the question of what activities and achievements the iranian majles has accomplished within the framework of parliamentary diplomacy. in response to the aforementioned question, based on the rational choice institutionalism approach, the hypothesis is put forward that the iranian majles has been active in establishing trans-regional parliamentary mechanisms in the form of parliamentary diplomacy, but further measures are needed to develop parliamentary diplomacy that complements and facilitates official diplomacy in providing national interests

دیپلماسی چندجانبه پارلمانی جمهوری اسلامی ایران با تاکید بر سیاست همسایگی

در چارچوب حکمرانی کارآمد، همه ارکان یک نظام سیاسی در قرن بیست و یکم از ظرفیت‌های خود برای تامین و تضمین منافع ملی بهره می‌برند و در نقش تسهیل‌گر و مکمل دولت عمل می‌کنند؛ در حالی‌که در گذشته این وظیفه تنها بر عهده دولت‌ها بود. نقش پارلمان‌ها در این زمینه که از آن با عنوان «دیپلماسی پارلمانی» یاد می‌شود، در همین چارچوب قابل بررسی است.در این راستا، مجلس شورای اسلامی ایران به عنوان یک پارلمان فعال در عرصه دیپلماسی پارلمانی چندجانبه، در تاسیس مجمع مجالس آسیایی و اتحادیه بین‌المجالس کشورهای عضو سازمان همکاری اسلامی (puic) مشارکت داشته است. همچنین با حضور مستمر در جلسات اتحادیه بین‌المجالس (ipu)، بر اهمیت خود در روابط بین‌الملل تاکید کرده است.بر این اساس، مقاله حاضر با استفاده از اسناد و منابع کتابخانه‌ای و با مطالعه متون به شیوه اکتشافی، به این پرسش می‌پردازد که مجلس شورای اسلامی ایران در چارچوب دیپلماسی پارلمانی چه دستاوردهایی داشته است. این فرضیه در چارچوب نظریه نهادگرایی انتخاب عقلانی مورد بررسی قرار می‌گیرد که اگرچه مجلس شورای اسلامی در سال‌های اخیر به پارلمان‌گرایی چندجانبه روی آورده، اما تلاش برای تقویت آن به عنوان دیپلماسی مکمل و تسهیل‌گر از طریق همکاری با پارلمان‌های کشورهای همسایه، گامی سازنده تلقی می‌شود.