between religious principlism and pragmatism: islamic iran`s approach to communist china

Beyond the geopolitical drivers underpinning tehran-beijing relations, the partnership between an islamist state and a communist regime foregrounds significant religious-ideological dimensions. iran's engagement with china aligns with its prevailing ideological and religious doctrine, offering a unique lens through which to analyze sino-persian relations. this paper introduces a novel perspective by examining these connections through a religious-ideological prism. the central question guiding the analysis is: how, and through what mechanisms, has iran aligned its china policy with its religious-ideological codes? the paper contends that shia jurisprudence provides distinct religious foundations that legitimize iran's policy toward china. in particular, it emphasizes two interpretive frameworks - principlism and jurisprudential pragmatism - through which iran navigates its bilateral engagement. principlism maintains that expanding ties with china does not contravene the religious injunction against domination by non-muslim powers. consequently, iranian elites do not interpret china's growing influence as a form of neo-imperialism that threatens muslim sovereignty. jurisprudential pragmatism, grounded in the shia principle of expediency (maslahat), mitigates potential tensions between china's domestic policies toward its muslim population and iran's declared advocacy for muslims globally. this pragmatic approach furnishes a religious justification for sustaining and expanding relations with beijing.

میان اصولگرایی و پراگماتیسم مذهبی: رویکرد ایران اسلامی به چین کمونیست

در کنار دلایل ژئوپلیتیکی که در زیر سطح روابط تهران و پکن نهفته است، چنین شراکت عجیبی بین یک دولت «اسلام گرا» و یک دولت «کمونیست»، از وجود پشتوانه مذهبی-ایدئولوژیکی نیز حکایت دارد. رابطه ایران- چین با دکترین ایدئولوژیک مذهبی جمهوری اسلامی ایران سازگار است. مقاله حاضر به معرفی این درک جدید از پیوندهای چین و ایران می پردازد. ایران چگونه و تحت چه مکانیسم هایی سیاست خود در قبال چین را با کدهای مذهبی-ایدئولوژیک خود سازگار کرده است؟ در پاسخ، مقاله استدلال می‌کند که فقه شیعه دارای مبانی مذهبی خاصی است که امکان توجیه سیاست ایران در قبال چین را میسر می‌سازد. در این راستا، هم «اصول گرایی» و هم «پراگماتیسم فقهی» ای را برجسته می کند که از طریق آن ایران روابط خود را با چین گسترش می دهد. «اصولگرایی» مدعی است که گسترش روابط با چین با اصل دینی رد سلطه بیگانگان غیرمسلمان در تضاد نیست. به همین دلیل، نخبگان ایرانی، گسترش نفوذ چین را نوعی توسعه‌طلبی امپریالیستی جدید که منجر به تسلط یک کشور غیر اسلامی بر یک کشور مسلمان شود، تلقی نمی کنند. «پراگماتیسم فقهی» معتقد است که قاعده مصلحت در فقه شیعه تضاد بین سیاست های چین در قبال جمعیت مسلمان خود و حمایت اعلام شده ایران از مسلمانان در سراسر جهان را تحت الشعاع قرار می هد. این نوع عمل گرایی، توجیه مذهبی برای حفظ روابط با پکن فراهم می کند.