iran and russia’s neighborhood policy and economic diplomacy: challenges and solutions

Due to external factors (like sanctions) and internal issues (such as poorly managed privatization and banking), the country's economic performance has been disappointing over the past decade, with economic growth averaging less than 2%, inflation over 20%, and negative 5% fixed capital formation. consequently, the country now falls into the category of low-income nations in international reports. additionally, the loss of the golden era of revenues from crude oil sales has increased restrictions on the government's access to programmable financial resources. therefore, to address these challenges, iran must reconstruct its trade flows and explore new economic activities, particularly through economic diplomacy with neighboring countries. this effort should also involve defining new areas for economic activities. for this reason, while it is possible to view economic diplomacy through conventional political definitions as a means to enhance a country's standing in the international arena by promoting foreign trade and creating new markets, in our country, economic diplomacy should be regarded primarily as a strategy to navigate the current challenges facing the national economy. within this context, among other states, russia is identified as a key partner for enhancing trade. the conclusions of this research identify the most significant trade obstacles between iran and russia as follows: a) inadequate business infrastructure, b) poorly organized foreign trade activities, and c) the complexities of international political economy. conversely, the principal solutions to enhance trade levels include a) strengthening infrastructure, b) fostering joint investment opportunities rather than solely focusing on exporting goods, c) enhancing the information and marketing sectors, and d) diversifying the range of exported goods.

سیاست همسایگی و دیپلماسی اقتصادی ایران و روسیهچالش‌ها و راهکارها

به‌واسطه مجموعه­ای از متغیرهای برونزا (نظیر تحریم) یا درونزا (نظیر اجرای نادرست سیاست­های خصوصی­سازی و یا مدیریت نامناسب نظام بانکی) برآیند عملکرد اقتصاد کشور در یک دهه اخیر، رشد اقتصادی نامناسب (متوسط کمتر از 2 درصد)، تورم افسارگسیخته (متوسط بالای 20 درصد)، نرخ پایین تشکیل سرمایه ثابت ناخالص داخلی (متوسط حدود منفی 5 درصد) و ... بوده است که نتیجه آن سقوط کشور به رده کشورهای با درآمد پایین در گزارش­های بین­المللی است. از سوی دیگر دولت­ها در ایران به دلیل از دست دادن دوران طلایی کسب درآمدهای حاصل از فروش نفت خام، دچار محدودیت­های رو به تزایدی در دسترسی به منابع مالی قابل برنامه­ریزی، شده­اند؛ بنابراین، اقتصاد ایران نیازمند ایجاد جریان جدیدی از خلق ارزش است که به نظر می­رسد این مهم از بازسازی جریان تجارت کشور و توجه جدی به ظرفیت­های موجود در کشورهای دیگر به‌ویژه کشورهای همسایه و پیرامونی و متعاقب آن تعریف عرصه­های جدید برای فعالیت­های اقتصادی عبور می­کند. به همین جهت، هر چند ممکن است مبتنی بر تعاریف مرسوم و کلاسیک سیاست بتوان دیپلماسی اقتصادی را به‌عنوان ابزاری جهت ارتقای موقعیت سیاسی یک کشور در عرصه بین­الملل از طریق توسعه تجارت خارجی و بازارسازی­های جدید در نظر گرفت، اما در کشور ما بیش از سویه سیاسی، دیپلماسی اقتصادی را بایستی فضایی جدید برای خروج از بن­بست­های کنونی اقتصاد ملی دانست. در این چارچوب، یکی از کشورهایی که بایستی به‌عنوان یکی از اهداف محوری بازسازی جریان تجاری مورد توجه قرار گیرد کشور روسیه است. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد مهم‌ترین چالش‌های تجارت بین ایران و روسیه عبارت‌اند از: الف: زیرساخت‌های تجاری ب: سازمان‌دهی ضعیف امور تجارت خارجی ج: اقتصاد سیاسی بین‌الملل و همچنین مهم‌ترین راهکارهای افزایش سطح تجارت عبارت‌اند از: الف: تقویت زیرساخت‌های سخت‌افزاری ب: استفاده از ظرفیت سرمایه‌گذاری مشترک و نه فقط صادرات کالا ج: تقویت بخش اطلاعاتی و بازاریابی د: تنوع صادراتی کالا