نمادهای گل و گیاه در قرآن و ادبیات تطبیقی

قرن‌های مدیدی است که گل و گیاه مظهر زیبایی به شمار رفته، و مردم جهت نشان‌کردن و ضرب‌المثل‌زدن به عنوان نماد موجودی دلربا آن‌ها را به کار می‌برند؛ مثلاً گویند: «هلوی پوست‌کنده»، و چشمان نرگس، و قد و قامت سرو. بارها و بارها در فرهنگ‌ها و دیوان‌ها ابیاتی زیبا با استعاره و تشبیه مضامین کاملی را بیان می کند که نثر در بیان آن‌ها خاموش و خمود است. هر کدام از شعرای عصور گذشته تا شعرای معاصر از این گل‌ها و گیاهان زیبا به طراوت و زیبایی و رنگ‌آمیزی خیال‌پروری کرده‌اند، و قرآن نیز چنین می‌فرماید: ?الَم تَرَ انَّ اللهَ انزلَ مِن السَّما ِ ما ً فَسَلکَهُ یَنابیعَ فِی الارضِ ثُمَّ یُخرجُ به زَرعاً مُختلِفاً الوانُهُ ثُمَّ یَهیجُ فَتَراهُ مُصفَرّاً ثَمَّ یَجعَلُهُ حُطاماً انَّ فی ذلکَ لَذِکرَی لاولِی الالباب?(زمر/21).