عمل‌گرایی به مثابه مبنایی برای روابط نامتقارن ایران و چین در خلیج فارس و آسیای مرکزی؛ از 2004 تا 2024

پس از پایان جنگ سرد، چین همواره روابط خود با دو منطقه‌‏ی خلیج فارس و آسیای مرکزی را توسعه داده است.  توسعة روابط چین با دو منطقه یاد شده، برای جمهوری اسلامی ایران که یکی از قدرت‏‌های مهم هر دو منطقه است، پیامدهای مختلفی داشته و دارد. با این حال، سیاست خارجی هر دو کشور در قبال یکدیگر تا امروز یک‌دست نبوده است. چین به‌عنوان یک ابرقدرت جهانی در حال ظهور وارد تعامل با جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان یک قدرت منطقه‌ای شده است. این وضعیت سبب عدم تقارن در روابط دو کشور شده است.  پرسش اساسی که این پژوهش قصد بررسی و پاسخ به آن را دارد این است چرا و چگونه می‌توان عدم تقارن موجود در روابط ایران و چین در دو منطقه آسیای مرکزی و قفقاز، باوجود برخی تعارض‌ها در منافع، توضیح داد؟ مقاله‏‌ی حاضر، با استفاده از روش کیفی و رویکرد توصیفی تحلیلی و از طریق منابع کتابخانه‌‏ای و اینترنتی این فرضیه را بررسی می‌کند که  روابط نامتقارن ایران و هم چین، به‌ویژه در آسیای مرکزی و خلیج فارس، از طریق عمل‌گرایی موجود در سیاست خارجی این دو کشور قابل درک است؛ هر چند رویکرد عمل گرایانه آن‌ها لزوماً یکی نیست.

pragmatism as a basis for asymmetric iran-china relations in the persian gulf and central asia: 2004-2024

from the end of the cold war until today, it has always developed its relations with the two regions of the persian gulf and central asia. china’s influence has changed the equation and has consequences for the islamic republic of iran, which is one of the important regional powers. however, the foreign policy of both countries towards each other has not been uniform until today. therefore, the main goal of this article is to answer this question: why is the position of the islamic republic of iran affected by china’s foreign policy as an emerging superpower in the persian gulf and central asia, due to the entanglement of interests and also due to the existence of contradictions? the current article, using qualitative method and descriptive-analytical approach, analyzes its case study in the conceptual framework of pragmatism and through library and internet resources. according to the findings of the research, both iran and china have asymmetric relations with each other, especially in central asia and the persian gulf, which can be understood through the pragmatism in the foreign policy of these two countries. however, their pragmatic approach is not necessarily the same