کشاورزی شهری و نقش‌آفرینی آن در تاب‌آوری محیط زیست

شهرها، تنها با 3-2 درصد از کل زمین، بیش از 75 درصد انرژی جهان را مصرف می‌کنند و 80 درصد از دی‌اکسیدکربن را تولید می‌کنند. تا سال 2050، جمعیت جهان به 9.7 میلیارد نفر افزایش یافته و بیش از 7.7 میلیارد نفر در شهرها ساکن می‌شوند. این تغییرات جمعیتی چالش‌های اقتصادی، اجتماعی و محیط‌زیستی را به همراه دارد. برای تاب‌آوری شهر، نیاز به راهبردها و سیاست‌هایی است که توازن بین توسعه اقتصادی، حفاظت محیط‌زیست و اجتماعی را برقرار کنند. کشاورزی شهری نیز به‌عنوان ابزاری موثر در افزایش تاب‌آوری شهری مورد توجه قرار می‌گیرد. در این پژوهش با استفاده از دو مدل skar و همکاران (2020) و hancock (1993)، هر یک از عوامل تاثیرگذار بر تاب‎آوری محیط‌زیست شهر تهران به‌وسیله کشاورزی شهری تبیین شد. بررسی‎ها نشان داد کشاورزی شهری نقش حیاتی در تاب‌آوری و بهبود محیط‌زیست تهران دارد. کشاورزی شهری از طریق: کاهش مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه‌ای، مدیریت پسماند، افزایش تنوع زیستی، افزایش مهارت‌های اجتماعی و اقتصادی افراد، کاهش استفاده از مواد شیمیایی و تقویت سلامت خاک و آب، در تاب‌‌آوری شهری نقش آفرینی می‌‌کند. کشاورزی شهری با ایجاد فضاهای کشاورزی درون شهر، ایجاد فرصت‌های آموزشی و اشتغال‌‌زایی برای افراد را فراهم می‌کند و در کنار آن، باعث کاهش مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه‌ای از طریق حمل‌ونقل مواد غذایی می‌شود. همچنین، با جمع‌آوری و بازیافت مواد آلی، مدیریت پسماند را بهبود می‌بخشد و با ایجاد فضاهای سبز و بوم‌نظام‌های متنوع، تنوع زیستی را افزایش می‌دهد. این روند نه تنها از لحاظ اقتصادی و اجتماعی مفید است، بلکه تاثیرات مثبت آن بر محیط‌زیست نیز چشمگیر است.

urban agriculture and its role in environmental resilience

cities, occupying only 2-3% of the total land area, consume more than 75% of the world’s energy and produce 80% of carbon dioxide emissions. by 2050, the global population is projected to reach 9.7 billion, with over 7.7 billion people residing in urban areas. these demographic changes pose significant economic, social, and environmental challenges. to enhance urban resilience, there is a need for strategies and policies that balance economic development with environmental protection and social equity. urban agriculture is increasingly recognized as an effective tool for enhancing urban resilience. this study employs two models by oscar et al. (2020) and hancock (1993) to elucidate the factors influencing the resilience of tehran’s environment through urban agriculture. the findings reveal that urban agriculture plays a vital role in the resilience and improvement of tehran’s environment. it contributes to urban resilience by reducing energy consumption and greenhouse gas emissions, managing waste, increasing biodiversity, enhancing social and economic skills among individuals, decreasing the use of chemicals, and improving soil and water health. by establishing agricultural spaces within the city, urban agriculture creates educational and employment opportunities, while also reducing energy consumption and greenhouse gas emissions associated with food transportation. furthermore, it enhances waste management through the collection and recycling of organic materials and increases biodiversity by creating green spaces and diverse ecosystems. this process is not only economically and socially beneficial but also has a significant positive impact on the environment.