کارکردهای بلاغی ترکیبات معطوف با حرف عطف «واو» در اشعار شفیعی کدکنی

سروده‌های شفیعی‌کدکنی جلوۀ بلاغی خاصی دارد که حکایت از تسلط و توجه بسیار شاعر بر بلاغت کلام دارد. یکی از جلوه‌های بلاغی شعر م.سرشک، بلاغت در سطح الفاظ است. در این سطح، خواننده متوجه ترکیبات عطفی فراوانی می‌شود که کاربرد آن بسیار فراتر از زبان معیار است؛ گاهی «هم‌حروفی» در ترکیبات عطفی، موسیقی درونی کلام را افزوده است و گاه موسیقی کلام، معنا را تحت تاثیر قرار داده  است؛ چنان‌که کشف ارتباط معطوف‌علیه و معطوف تامل‌برانگیز به نظر می‌رسد؛ بنابراین در این تحقیق، ترکیبات عطفی در سه مجموعۀ شعر «آیینه‌ای برای صداها»، «هزارۀ دوم آهوی کوهی» و «طفلی به نام شادی»، با رویکرد بلاغی بررسی می‌شود تا کمیّت استفاده از ترکیبات عطفی با حروف مشترک مشخص شود و بلاغت ترکیبات عطفی در بعد بیانی و معنایی روشن شود. در این تحقیق که به روش توصیفی - تحلیلی انجام شد داده‌های تحقیق از طریق منابع کتابخانه‌ای جمع‌آوری شد. بررسی ترکیبات عطفی در سروده‌های شفیعی کدکنی نشان داد که این شاعر معاصر چنان‌که به‌عنوان محقق و نقاد بر  نظریۀ «جادوی مجاورت» تاکید داشته است در سروده‌های خود از خاصیت همنشینی کلمات هم‌آهنگ با صامت مشترک(به‌ویژه اشتراک صامت اول کلمات) بهره برده است؛ به‌طوری‌که در ورای مجاورت برخی ترکیبات عطفی، افزون بر موسیقی کلمات، صور خیال قابل کشف است و نیز تلاش در هماهنگی و خوش‌آهنگی کلمات معطوف گاه باعث خلق کلمات تازه‌ای شده است.

the rhetorical functions of coordinative compounds with the conjunction ‘vāv’ in the poetry of shafi’i kadkani

shafi’i kadkani’s poems possess a distinctive rhetorical quality that reflects the poet’s mastery and deep attention to the eloquence of language. one of the rhetorical dimensions of his poetry lies at the level of words. at this level, the reader encounters numerous coordinative compound whose usage far exceeds that of standard language. sometimes, the use of paronomasia within these coordinative phrases enhances the internal music of the text. at other times, the musicality of the words influences their meaning, making the discovery of the relationship between the coordinated elements particularly thought-provoking. therefore, this study examines coordinative compounds in three poetry collections; a mirror for sounds, the second millennium of the mountain deer, and a child named shādi, from a rhetorical perspective. the aim is to determine the frequency of coordinative compounds sharing common letters and to clarify their rhetorical functions in both expressive and semantic dimensions. this descriptive-analytical research gathered its data through library studies. the analysis of coordinative compounds in kadkani’s poetry reveals that this contemporary poet, researcher and critic emphasizes the theory of “the magic of proximity.” he skillfully exploits the property of combining words with shared consonants – especially the initial consonants – so that beyond the mere proximity of some coordinative phrases, figurative imagery emerges alongside the musicality of the words. moreover, the effort to harmonize and coordinate these words has occasionally led to the coinage of entirely new expressions.