بررسی رابطه استعاره و اسطوره در اشعار احمد‌رضا احمدی و منوچهر آتشی با تکیه بر روش‌شناسی ژیلبر دوران

جستار پیشِ‌رو، با تکیه بر روش‌شناسی ژیلبر دوران (gilbert durand)، به بررسی رابطة میان استعاره و اسطوره در اشعار دو سرایندة ایرانی، احمدرضا احمدی و منوچهر آتشی، می‌پردازد. از منظر دوران، استعاره، مکانیسم درک و تجربة شناختی است و اسطوره، به‌مثابة نمادی از ناخودآگاهِ جمعی انسان، شناخته می‌شود. وی بر این باور است که درک و دریافت هر متنی، مبتنی بر آشکار‌سازی اسطوره‌‌هاست. هدف پژوهش حاضر، این است که برای خوانندگان، تشریح نماید که چه تعداد از سروده‌های دو شاعر مد‌نظر، در حیطة دسته‌بندی و چیدمان صورت‌گرفته بر پایة نگرش دوران، قرار می‌گیرند. بخش ابتدایی تحقیق، به بررسی تعاریف و نظریات مربوط به استعاره و اسطوره می‌پردازد؛ به این معنی که استعاره به درک مفاهیم انتزاعی از طریق مفاهیم ملموس و اسطوره به تفسیر و درک رویدادها و پدیده‌های طبیعی و اجتماعی از منظر نمادین و ناخودآگاهِ آن می‌پردازد. در ادامة پژوهش، با تکیه بر روش توصیفی- ‌تحلیلی به بازنگری و بررسی اشعار دو شاعر یاد‌شده براساس روش‌شناسی دوران و با بهره‌گیری از منابع کتابخانه‌ای خواهیم پرداخت. هر دو شاعر، از استعاره و اسطوره برای بیان مفاهیم انتزاعی و درک پیچیدگی‌های هستی استفاده کرده‌اند. تحلیل اشعار این دو شاعر، نشان می‌دهد که استفاده از استعاره و اسطوره در سروده‌هایشان، بازتابی از درک آن‌ها از جهان و تلاش برای بیان تجربیات ذهنی و روحیِ خود است. نتایج این پژوهش، حاکی از آن است که استعاره و اسطوره دو مکانیسم درهم‌‌تنیده هستند که در خلق و درک اشعار این دو شاعر نقشی بِسزا ایفا می‌کنند. این دو مفهوم به‌عنوان ابزارهایی بیانی و شناختی، در خدمت شاعران مزبور قرار گرفته‌اند تا آن‌ها را در انتقال تجربیات و حالات درونی‌شان یاری دهند.

an investigation of the relationship between metaphor and myth in the poetry of ahmadrezā ahmadi and manūchehr ātashi based on the methodological framework of gilbert durand

drawing on gilbert durand’s methodology, the present research examines the relationship between metaphor and myth in the poetry of two iranian poets, ahmadrezā ahmadi and manūchehr ātashi. from durand’s perspective, metaphor is a mechanism of understanding and cognitive experience, and myth is known as a symbol of the collective unconscious of man, upon whose unraveling the understanding and receiving of any text depends. the present research aims to examine the extent to which the poems by these two poets align with the categories and structures proposed in durand’s theoretical framework. the first part of the research deals with the definitions and theories related to metaphor and myth. this implies that metaphor facilitates the understanding abstract concepts through tangible ones and myth interprets and explains natural and social phenomena from a symbolic and unconscious perspective. the research proceeds with a descriptive-analytical method to review the poems of the two poets, using durand’s model and library resources. accordingly, both poets use metaphor and myth as a tool to express abstract concepts and understand the complexities of existence. the analysis shows that the use of metaphors and myths in the work of both poets is a reflection of their understanding of the world and their efforts to express their mental and spiritual experiences. the findings of this research indicate that metaphor and myth are two intertwined mechanisms which play an important role in understanding the poetry of ahmadi and ātashi. these two concepts have been used as expressive and cognitive tools to help the poets convey their experiences and inner feelings.