شعر در نگاه افلاطون

در پژوهش‌های تاریخی، دربارۀ ادبیات یونان باستان و در ترسیم تاریخ نقد و نظریۀ ادبی، اغلب به آثار افلاطون و ارسطو استناد و از آن‌ها نتیجه‌گیری می‌شود. این شیوۀ تحلیل در میان متون فرنگی ترجمه‌شده و نوشته‌های فارسی‌زبانان مرسوم است. در این مقاله، به جایگاه شعر و شاعرانِ یونان باستان در آثار افلاطون ‌پرداخته شده و وجوه مختلف این موضوع با اتکا به متن آثار او، نه تحلیل‌های متاخر، واکاوی و بررسی شده ‌است. در انتها، تلاش شده است تا به وجوه مهجور و عمیق‌تری از آثار افلاطون و اندیشۀ سقراطی‌ - افلاطونی در ارتباط با نقد شعر و شاعران پرداخته شود و توصیفی دقیق از آن ارائه شود. تعریف شعر در دورۀ افلاطون با آنچه ما شعر می‌نامیم، متفاوت است و این تفاوت از قدیم میان پژوهشگران حوزة نقد تا محقّقان مطالعات امروز مورد توجه قرار نگرفته است. این مقاله تحلیلی جامع و تاریخ‌نگر بر مبنای رساله‌های افلاطون و نقد آثار محقّقان پیشین این حوزه است.

poetry in plato’s view

research on ancient greek literature and the history of literary theory often refer to and draw heavily from the views of plato and aristotle. this analytical approach is common among persian scholars and translators. in this article, we examine the status of ancient greek poetry and poets in plato’s works by engaging directly with the primary sources, rather than relying solely on the contemporary secondary analyses. the aim is to shed light on overlooked dimensions of plato’s critique of poetry and poets, as well as broader aspects of socratic-platonic thought. notably, the concept and definition of “poetry” in plato’s time differ significantly from modern understandings—a distinction that has received limited attention in both classical and contemporary literary criticism. this article presents a comprehensive historical analysis of plato’s dialogues and offers a critical review of prior scholarship in the field.