تحلیل نشانه‌های لفظی و معنایی اشعار شمس طبسی

شمس الدّین محمّدبن عبدالکریم طبسی از شعرای شاخص قصیده سرای اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم هجری است. اگرچه به دلیل قرار گرفتن شهرت او در پرتو شهرت شاعران شهیر معاصرش چون سنایی، عطار، انوری، خاقانی، مولوی و سعدی، دیگر مجالی برای نمود این شاعر باقی نمانده‎است؛ امّا او به سیاق شاعران اواخر قرن ششم و پیروان سبک انوری، در آوردن ترکیبات خاص و مبتکرانه، استفاده از ایماژهای شعری و آوردن مضامین دقیق و لطیف تبحّر زیادی داشته‎است؛ تا جایی که آفرینش و خلق تصاویر شاعرانه و تناسب همگون در ساختار و زبان، میتواند شعر او را در ردیف شعر شاعران توانمند قرن ششم و هفتم قرار ‎دهد، هدف از این پژوهش نشان دادن جایگاه شمس طبسی در قصیدهسرایی و بررسی ویژگیهای سبکی شعر اوست. حاصل پژوهش نشان میدهد که وی در خلق ترکیبات نوآیین و تازه، شاعری توانا بوده و پویایی تصاویر شاعرانۀ او نه در سطح عمودی کلام؛ بلکه در زنجیرۀ همنشینی یا سطح افقی کلام بارز است