سبک شناسی قصاید شهریار

قصیده فارسی تا پایان قرن ششم، دوره درخشان شکوفایی خود را پشت سر گذاشت و از قرن هفتم به بعد رو به افول نهاد و از معیارها و ساختار اصیل خود دور شد ؛ اما در دوره مشروطه بار دیگر با ساختار اصیل خود احیا شد . موضوع این مقاله سبک شناسی قصاید شهریار است . میتوان گفت که هرچند شهریار ادامه دهنده بسیاری از سنتهای شعر فارسی است ؛ اما در قصیده رم و تغزلی است . هرچند برخی قصاید َبه دنبال آن سنتهای کلاسیک نبوده و قصاید او بیشتر ن او بمانند قصاید قدما مستحکم و با صلابت است ؛ اما شگرد اصلی او قصیده نیست. پرسش این است که قصاید شهریار دارای چه ساختار و ویژگیهاییست که قصاید او را از قصیده سرایان معاصر و کهن متمایز مینماید. بدین منظور،چهل قصیده وی را از وجوه مختلف : موسیقی بیرونی، بیان ، بدیع و... مورد بررسی قرار داده و مباحث مهم و برجسته را مطرح کرده ایم و صورخیالی که تقلیدی و کلیشه ای بوده اند و صورخیالی را که حاصل دید خاص اوست آوردیم و چگونگی انعکاس پدیده های نو وکهن را در قصاید وی ارائه نموده ایم .