اصطلاحات بدیع موسیقایی در شعر طغرای مشهدی، یکی از ویژگیهای سبکی او

یکی از مختصات زبانی سبک هندی گسترش دایره واژگان شعر است. طغرای مشهدی بعنوان یکی از سخنسرایان طرز نو یا سبک هندی برای مضمون آفرینی و ترکیب سازی از اصطلاحات بدیع موسیقایی بهره میگیرد. جدا از معنای غریب پاره ای از این اصطلاحات که منجر به بیانی پیچیده و دشواریاب در شعر او گردیده است پرسش اصلی ما میزان نوآوری و ابتکار طغرا در کاربرد این اصطلاحات با توجه به شعر پیشینیان و اثرگذاری او بر شاعران پس از خود است. در این تحقیق نشان خواهیم داد بسیاری از این اصطلاحات ابتدا توسط او به شعر فارسی راه یافته است و شعرای پس از او همچون قاآنی بعنوان نماینده سبک بازگشت ادبی و شهریار و سایه بعنوان نمایندگان شعر معاصر از این اصطلاحات بهره گرفته اند.