بررسی ویژگیهای سبکی دیوان نصیرای همدانی

خواجه نصیر بن محمّد ادیب، معروف به نصیرای همدانی، شاعر و نویسندۀ خوش‌قریحۀ دورۀ صفوی است که شخصیّت علمی و ادبی او، چنانکه سزد نزد اهل علم و ادب شناخته شده نیست.وی از انواع علوم و فنون روزگار خود بهره مند بود.دیوان شعر او در قالبهای گوناگون قصیده، قطعه، غزل، رباعی، دوبیتی، مفردات، ساقی نامه و یک مثنوی در بیماری سروده شده است؛ علاوه بر آن رساله ها، دیباچه ها، رقعه ها و نامه هایی از اوبر جای مانده است که گویای مهارت و توانایی او در زمینۀنظم و نثر است. مسالۀ اصلی این پژوهش تعیین مختصّات عمدۀ سبک نصیرا و نوآوریهای اوست.نتایج پژوهش نشان داد که ابداع واژگان و ترکیب سازی و تاثیرپذیری از زبان عامیانه در شعر او نمود دارد. مدح، مفاخره و طرح مضامین عاشقانه و فردی از مضامین و مشخصه های اصلی شعر او به شمار میرود؛ با وجود اینکه نصیرا سعی در ایجاد تصاویر نو و مضامین دیریاب دارد اما شعرش ساده، روان و کلامش نغز و دلنشین است و مضامین پیچیده و استعاره های غامض در شعر او دیده نمیشود. کاربرد استعاره، تشبیه ، تلمیح، اقتباس و استشهاد به آیات و احادیث بسامد بالایی در شعر او دارد.