توانائی مولوی در لغتسازی، یکی از مهارتهای سبکی زبانی او

مثنوی معنوی از شاهکارهای ادب فارسی است که میتواند از جهات گوناگون بررسی شود. در بیشتر تحقیقات انجام‌شده بر روی مثنوی، بشرح و توضیح ابیات و بیان معانی مورد نظر مولوی (معنی کلی و ظاهری، عرفانی، کلامی و غیره) پرداخته شده و زبان مولوی کمتر مورد نقد و بررسی دستوری قرار گرفته است. برای رفع این کمبود، در این مقاله شیوه‌های رایج لغتسازی در مثنوی بررسی شده است. برای انجام این امر با سه سوال اصلی روبرو هستیم: 1) مولانا از کدام شیوه‌های لغتسازی بهره برده است؟ 2) اصول لغتسازی تا چه اندازه در ساخت این لغات رعایت شده است؟ 3) برخورد مولوی با کلمات غیرفارسی چه صورتهایی داشته است؟ خواهیم دید که مولوی در برابر واژگان بیگانه رویکردی منطقی، نوآورانه و بدون تکلف داشته است و توانایی وی در ساختن واژگان این امکان را باو داده تا افکارش را بدون محدودیتهای واژگانی بیان کند و این مسئله او را در میان موفقترین شاعران زبان فارسی از این جهت قرار میدهد، بنحوی که تعداد لغات نو و روش خاص او در لغتسازی سبکش را از شاعران دیگر متمایز و این خصیصه را برای او بعنوان یک ویژگی سبکی مطرح میسازد.