نارساییهای زبانی در اشعار شمس لنگرودی

دربارۀ شعر و تحولات آن تاکنون کتابها و مقالات فراوانی چاپ و منتشر شده است.در این میان، شعرِمعاصرپارسی با حرکتی نو، معیارها و چشم‌اندازهایی دیگر رادر قیاس با شعر کلاسیک نشان داده وبا ظهورِ چهره‌ها و صداهایی خاص در هر دوره از اَدوار شعر خود، خط سیری را طی نموده است. لذا اگر قلمرو شعری در تاریخِ شعر پارسی را در چهار خصیصه یعنی پشتوانۀ فرهنگی، زمینۀ انسانی، گستردگی در جامعه و زیباییهای زبانی و هنری و فنی تقسیم نماییم؛ با بررسی و داوری در باب آن خطوط نامبرده باید قادر باشیم تا عظمت و اوج یک شاعر و یا بی ارجی و انحطاط شاعری دیگر را به صورتی بیطرفانه و علمی تعیین نماییم. شمس لنگرودی از جمله شعرای نوپردازی است که اشعارش، اغلب در قالب شعر سپید عرضه شده است. همانگونه که میدانیم زبان، یکی از عناصر مهم در شعر است؛ از منظر ملاحظات زبانی، شعر او از لغزشها و نارساییهای زبانی و خطاهای نحوی خالی نبوده و در اشعارش اینگونه ضعفها مشهود میباشند. سوال اصلی پژوهش این است که 1) خطوط زبانی شعر شمس لنگرودی چگونه رقم خورده؟ 2) نارساییهای آن در شعر وی به چه صورتی منعکس شده است؟ بنابراین در این مقاله سعی بر آن بود که به صورت توصیفی و با ذکر شاهد مثال و استناد به منابع مختلف، ویژگیهای زبانی شعر شاعر و لغزشهای موجود در آنرا ارزیابی نماییم. در بررسی خصایصِ زبانی و تکنیکی نکات ذیل مدّ نظر قرارخواهد گرفت: دایرۀ واژگان، ترکیب سازی و نحو.