بررسی سبک‌ شناسانۀ قصاید مهرداد اوستا

موضوع مقاله حاضر بررسی سبک‌شناسی قصاید مهرداد اوستا، یکی از ارکان قصیده جدید فارسی است که در احیای قصیده سنتی کوشید. بنابراین در اینجا میکوشیم تا قصاید او را در سه سطح زبانی، ادبی و فکری مورد توجه قرار دهیم تا مشخص شود که قصاید اوستا تا چه اندازه با معیارهای قصاید اصیل و با هنجارهای این نوع شعر منطبق است.اوستا به دلیل تحقیق مستمر در متون کهن بویژه قصاید کهن فارسی، بر ریزه‌کاریها و ظرایف زبان سبک خراسانی واقف بود و آن را با مهارت در قصیده به کار میبرد. زبان قصاید او، هم از حیث صرفی و نحوی و نیز از لحاظ صوتی و آوایی، دارای بسیاری از ویژگیهای زبان سبک خراسانی است. اما از لحاظ سطح ادبی و سطح فکری تفاوتهایی با آن سبک دارد و او توانسته در حوزه‌های مذکور از یافته‌های شعر جدید در جهت غنای این سبک کهن استفاده کند. هرچند زبان اوستا همان زبان کهن سبک خراسانی است اما او با تخیل ویژه خود و تکیه بر تجارب شخصی، حالات روحی و عاطفی خود را بازگو میکند.برای نشان دادن سطح فکری قصاید اوستا، میتوان قصاید او را از حیث موضوع به چند دسته تقسیم کرد: 1. قصاید مدحی که شامل مدح چهره‌های مردمی نظیر امام خمینی است؛ 2.قصاید تغزلی؛ 3. قصاید اجتماعی درباره مسایل قبل از انقلاب اسلامی و حوادث دوره انقلاب اسلامی و به‌ویژه جنگ و دفاع مقدس؛ 4. توصیف؛ 5. شکوائیه.