بررسی محتوایی و سبکی نسخه خطی دیوان اشعار شرعی شیرازی

یکی از شاعران پارسیگوی سبک هندی که تاکنون ناشناخته مانده است شرعی شیرازی است.(1020ـ 1090 ه.ق). تنها نسخه خطی دیوان اشعار این شاعر غزل پرداز ، در کتابخانه مجلس شورای اسلامی نگهداری میشود و تا کنون تصحیح انتقادی نشده است. محتوای این دیوان شامل 956 غزل و 258 رباعی و دو مثنوی نسبتاّ کوتاه است. بیشتر عمر شاعر شیرازی در سرزمین هند سپری شده، وی در اواخر عمر یاد وطن کرد و به شیراز بازگشت. هدف اصلی این پژوهش به شیوه‌ تحلیل محتوا آن است تا ضمن تامّل در ویژگیهای اثر، شگردهای بیانی و ادبی اثر، بررســـی گردد و در پایان به این سوال اصلی پژوهش: «سبک ادبی و شیوه های خاص شرعی شیرازی در چه مواردی خلاصه میشود؟» پاسخ داده شود. نتایج نهایی مترتب بر این تحقیق شناسایی نسخه خطی منحصر به فرد دیوان شرعی شیرازی و واکاوی شیوه های بیان و خصوصیات سبکی و ادبی و زبانی این شاعر ارزشمند در سبک هندی است که تا کنون در تاریخ زبان و ادبیات فارسی عصر صفویه مغفول مانده است.