چگونگی انعکاس «دادگری و آزمندی» پادشاهان در شاهنامه و تحلیل سبکی آنها

دادگری وآزمندی از جمله موضوعات مطرح درسبک فکری شاهنامه است که یکی از استوارترین ارکان بینش سیاسی فردوسی را تشکیل میدهد. فردوسی برای هر یک ازپادشاهان به فراخور عملکرد جلوه هایی از داد وبیداد و خردورزی و آزمندی را درداستان‌های باستانی و بخش اسطوره ای و تاریخی شاهنامه برشمرده است.این عناصر پیوند اندامواری با نگرش سیاسی شاعر به حاکمان دارد. تصویرگری شاعر از آز و داد به شکلهای مختلف در ضمن داستان پادشاهان آمده است. ادب و سلوک رفتاری حاکمان در پهنۀ تاریخ و تجربۀ زیستی آنان در دو مفهوم داد و آز متبلور است. این رفتار در اسطوره ها با انجام کارهای خارق العاده همراه است. در این مقاله کوشش کرده ایم به جلوه های مضمون و محتوای این مولفه ها در حماسۀ فردوسی بپردازیم و میزان تاثیر آنها را در تفکر سیاسی فردوسی نشان دهیم .