نقد متنی و فرامتنی بر جستاری از ترجمه نهج البلاغه دشتی

آنچه درترجمه متون اهمیت فراوان دارد، نخست یافتن مقصود کامل گوینده جهت انتقال دقیق و قابل فهم آن به زبان مقصد و شناخت تفاوتهای ادبی و فرهنگی میان زبان و ادبیات ملتها و همچنین شناخت معیارهای بلاغت و فصاحت در آنهاست.وجود برخی ظرافتها در زبان عربی بعضاً باعث دشواری کار ترجمۀ قرآن کریم، نهج البلاغه، روایات و بعضی متون عربی شده است. از گذشته تا به حال ترجمه های زیادی از نهج البلاغه صورت گرفته است که یکی از آنها ترجمۀ آقای محمد دشتی است. در این نوشتار گزیده ای از ترجمۀ ایشان از نظر روش، شیوۀ ویرایش متن، ترجمه و تحلیل موضوعات بلاغی و نحوی، رعایت فنون ادبی و نیز توجه به رویدادهای تاریخی و... مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. در این مقاله با نقد ترجمۀ دشتی به دنبال پاسخ این سوال هستیم که آیا«درترجمۀ دشتی اصول و قواعد ترجمه از هر حیث رعایت شده است و آیا مترجم در این امر دقت لازم را به کار گرفته است؟ این تحقیق ایراداتی را بر ترجمه آقای دشتی وارد میکند که مانع فهم درست محققان و پژوهندگان میشود. این ایرادات شامل مواردی از قبیل: عدم دقت کافی در ترجمه، اضافات تحلیلی و توصیفی، جا افتادگیهای متنی و بلاغی ، موقعیت مکانی وزمانی بیان خطبه هاو ... است.