مولوی و دو رویکرد دربارۀ چیستی زبان دین: اشتراک معنوی و اشتراک لفظی

در این مقاله، هدف اصلی تحقیق عبارتست از پژوهش دربارۀ چیستی زبان دین از منظر مولوی در کتاب مثنوی بر اساس دو نظریه اشتراک لفظی و اشتراک معنوی زبان دین با زبان عرف. ابتدا به اختصار دربارۀ ماهیت زبان و زبان دین، و با تفصیل بیشتر دربارۀ دو نظریه اشتراک لفظی و اشتراک معنوی، مطالبی ارائه میشوند. سپس، به بررسی آراء و دیدگاههای مولوی دربارۀ زبان دین میپردازیم. برای این مقصود، ذیل هر کدام از دو نظریه اشتراک لفظی و اشتراک معنوی، اشعار مورد نظر از مثنوی را تفسیر، و دلایل نگارندگان برای توجیه چرایی تطبیق گفتار مولانا با نظریه مورد اشاره را توضیح میدهیم. سپس، نشان خواهیم داد نظریه‌ اشتراک معنوی نسبت به اشتراک لفظی جایگاه بالاتری را در مثنوی معنوی به خود اختصاص داده‌‌ است. این تحقیق علاوه بر این‌ که ما را در درک و تفسیر بهتر اشعار مولوی یاری میکند، میتواند کمک نماید چگونگی تاثیرپذیری او از نحله‌های فکری پیش از خود، تاثیرگذاری وی بر نحله‌های شعری و فکری بعدی، و همچنین نوع نگاه مولوی به سایر آموزه‌های دینی، به ویژه آموزه‌های اعتقادی و کلامی، را بهتر درک کنیم.