تاثیرپذیری از نویسندگان پیشین در شاهکارهای نثر فارسی با توجه به نظریۀ اضطراب تاثیر هارولد بلوم

شاهکارهای نثر فارسی بارها و بارها در دهه های اخیر مورد کاوشهای علمی و تحقیقی قرار گرفته اند و به ساختارآنها ازدریچه‌ دستور زبان ، سبک شناسی و بلاغت و... نگاه شده است. آنچه که امروز در مرور و مطالعه‌ این متون و در گستره‌ پژوهشهای تازه به آن نیاز داریم بررسی این کتابها از زاویه‌ مکاتب و نظریه های جدید ادبی است. یکی از نظریاتی که در سالهای اخیر واکنشهای زیادی درپی داشته است ، نظریه‌ اضطراب تاثیر هارولد بلوم است. طبق این نظریه هر شاعر و نویسنده پدری ادبی دارد که خواه ناخواه تحت تاثیر اوست و این تاثیر ، اضطرابی در او به وجود می آورد که به واسطه‌ آن به طرزی خلاقانه به دنبال راهی میگردد تا خود را از زیر فشار سلف خود خارج کند و آن گاه اثرش را از بیرون بنا نهد. بر اساس نظریه‌ بلوم همواره میان شاعر متاخر و متقدم یک رابطه‌ دیالکتیک ستیزه جویانه وجود دارد که منجر میشود شاعر متاخر به دنبال راهی باشد تا از بزرگی و اقتدار شاعر متقدم بکاهد و بر آن چیره شود. به همین دلیل دست به یک نوع سوء تفسیر و یا بدخوانی خلاقانه میزند که او را از تسلط مسلم شاعر متقدم برهاند.در این مقاله سعی کرده ایم با مروری گذرا بر برخی شاهکارهای نثر فارسی در ادوار مختلف، شگردهای رهایی از اضطراب تاثیر را در متون نثر سنتی فارسی بررسی کنیم و این نظریه را در نثر فارسی نقد و بومی سازی نماییم.