تحلیل محتوای اشعار حسین منزوی

حسین منزوی در زمان حیات خود، به غزل عاشقانه شهرت یافته بود؛ اما پس از فوتش حجم قابل توجهی شعر آیینی از او منتشر شد. همچنین اجتماعیات بسیاری در سروده‌های او دیده میشود که معمولا در خواندن شعر منزوی مغفول واقع میشوند. بطور کلی، در مجموعۀ اشعار او محتواهای متفاوت و متعارضی دربارۀ عشق، مسائل اجتماعی و مذهب دیده میشود. در این جستار، با رویکرد تحلیل محتوا، سروده‌های منزوی کمی و کیفی سنجیده شده‌اند و بر اساس قراین زبانی و شعری، علت دوگانگی رویکرد او در عاشقانه‌ها، اجتماعیات و مذهب بررسی و آشکار شده است. همچنین در بخش پایانی، با توجه به نتایج بخشهای پیشین، تلاش شده تا گفتمان منزوی کشف شود. اصلی ترین دغدغۀ شاعر، «من» اوست و خودپرستی دال مرکزی و مایگان اصلی گفتمان منزوی است.