اشرافیگری یکی از ویژگیهای شعر بدرچاچی

یکی از عوامل مهم تاثیرگذار بر چگونگی شعر شاعر و خلق مضامین توسط او، شرایط زندگی و مولفه های محیطی است.بدیهی است شاعرانی که در دربارهای باشکوه سلاطین رفت و آمد داشته، هر روز شاهد زرق و برقهای خیره کننده زندگی شاهان و شاهزادگان بوده اند، ناخودآگاه تحت تاثیر این عوامل، بیشتر عناصر تصویرساز شعر خود را از این فضا اقتباس کرده اند.بدر چاچی از این جرگه است.او که در قرن هشتم میزیست، سبب نابسامانیهائی که به علت حملۀ مغول دامن کشور را فراگرفت، جلای وطن کرد و به هندوستان رفت و به مدح پادشاهان آن سامان بویژه سلطان محمد تغلق پرداخت که زیباییهای شگفت انگیز دربارش حتی توجه سیاحان را به خود جلب مینمود.بدر چاچی، در توصیفاتی که از اشیای مورد علاقۀ پادشاه ترتیب میدهد، در وصف طبیعت ، جشنها و اعیاد ...و مهمتر از همه در مدیحه های خود، شدیداً تحت تاثیر محیط دربار و جلوه های اشرافیگری است؛ بطوری که صبغۀ اشرافیت از ویژگیهای سبکی سخن اوست و بازتاب این امر بر خیالپردازیهای شاعرانه اش کاملاً نمایان است .او حتی در انتخاب دایرۀ لغات ،زبان شعری و لحن کلام ، متاثر از زندگی درباری است . در این مقاله، این مقوله ها به شیوۂ توصیفی- تحلیلی بررسی میگردد.