شعر رضوی مشخصه ای سبکی در شعر کودکانۀ دهۀ هشتاد و تحلیل زیبایی شناسی آن

حضرت علی بن موسی(148-203هـ.ق.) که با عنوان امام رضا(ع) هشتمین امام شیعیان دوازده امامی به شمار میرود، گذشته از امامان اول و سوم شیعه، بیش از دیگر امامان مورد توجه ایرانیان بوده‌است و تجلی این توجه را ‌میتوان در قدمت و کثرت مدایح رضوی در شعر پارسی بازجست. توجه به امام رضا(ع) نه‌تنها در بدنۀ اصلی شعر پارسی یعنی شعر بزرگسالان به وفور دیده میشود، بلکه در شعر کودک نیز بویژه در دهه‌های اخیر، حضوری وسیع یافته‌است. هدف از نگارش این مقاله، توصیف زیبایی‌شناسی شعر رضوی در متون منظوم ادبیات کودکان است. گسترۀ مطالعه نیز آثار منظوم شاعران معاصر حوزۀ کودکان است که به لحاظ موضوعی در قلمرو شعر رضوی قرار گیرد. از آنجا که شعر رضوی، زیرمجموعه‌ای از ادب آیینی است، به مانند دیگر حوزه‌های ادب آیینی، پیوندهای مکرر و متراکم تلمیحی با قرآن، حدیث و اخبار تاریخی دارد و حتی کودکانه بودن شعر نیز نتوانسته موجب کاستی یا قطع این پیوندها شود. بنابراین به رغم گرایش صوری مباحث زیبایی‌شناسی، بخشی هرچند کوتاه به بخش تلمیحات اختصاص داده شد