تحلیل و بررسی سبکی«سنگ صبور و همسایه‌ها» از منظر فلسفی–اجتماعی با نقد هیچ‌انگاری

برخی معتقدند که انقلاب مشروطه، حکومت رضاشاهی، کودتای 28 مرداد و ... نسلی را که در حدود سالهای 1330-1360 در عرصه‌ ادبیات بالیدند و آثار خود را خلق کردند، با بحران عظیم معرفتی و اعتقادی روبه‌رو ساخت و منجر به بروز ناامیدی در طیف وسیعی از روشنفکران متفکر ایرانی شد. این یاس افسار گسیخته موجب گردید تا کسانی چون هدایت، چوبک، صادقی و ... گونه‌ای جدید از نوشتار را در حوزه‌ ادبیات داستانی ایجاد و دنبال کنند که مبتنی بر دریافتهای روان‌شناسانه و فلسفی از روح انسان و ارتباط او با جهان مادی و عالم متافیزیک بود. شعله‌ این آتش هیچگاه خاموش نشد و شراره‌های آن به نسلهای بعد نیز سرایت کرد. این ساختار ذهنی جدید که به کشف سویه‌ سیاه و تاریک روح بشری میپرداخت با مفاهیمی مانند: مرگ، زندگی، پوچی، تنهایی و گناه بخش بزرگی از ادبیات سالهای مذکور را تحت سیطره‌ خود قرار داد و منجر به پیدایش سبک دوره‌ای خاص با عنوان ادبیات پوچگرا گردید. در این جستار برآنیم تا گوشه‌ای از درگیریهای ذهنی و ویژگیهای مشترک فکری و سبکی صادق چوبک و احمد محمود را با تاکید بر اثری خاص از هرکدام در گستره‌ سالهای 30 تا 60 مورد تامل قرار دهیم