جریانهای ناپایدار شعر معاصر

بعد از انقلاب مشروطه و بویژه پس از حرکت نیمایوشیج در تفسیر بنیادین شعر فارسی، جریانهاییگوناگون از دهه بیست به اینسو ظهور کردند که دارای مولفهها و شاخصههای تقریبا متفاوتی بودنداما چون شکل و فرم آثار شبیه به هم بودند و در زبان و محتوا نیز نمیشد چیز چندان مرزی قایلشد، عموما به مقصود نرسیدند. اغلب این جریانها در شعرهای منثور اتفاق افتاد که معروفترین اینجریانها عبارتند از: موج نو، شعر ناب، شعر دیگر، شعر حجم، شعر حرکت، شعر پسانیمایی وهمچنین در قالب غزل، مدرن، پست مدرن، فرم، کلمه، خودکار و ... که نهایتا بدلیل عدم تجانس باشعر ایران و ذوق مردم ایران به سرانجامی مطلوب نرسیدهاند.در این مقاله به معرفی این جریانها و ویژگیها و شاعران آنها پرداخته شده است.