سبک شناسی شکواییه سرایی در دیوان ناصرخسرو

شکواییه سرایی در شعر ناصرخسرو رنگ و بویی منحصربفرد و متمایز از شاعران پیش و پس از خودیافته است؛ قصد او از این شکوه گریهای بسیار نه فقط حسب حال و بثالشکوی، بلکه انتقاد به قصداصلاح و روشنگری، تعلیم، ارشاد، اصلاح فردی و اجتماعی هم است. بدین ترتیب شکوه گریهایناصرخسرو معمولا لحنی پندآموز و نصیحتگر مییابد و از این لحاظ میتوان شکواییه های او را هممختصِ وی و دارای سبک شخصی دانست. در این مقاله، پس از ذکر مقدمه ای بر مبحثشکواییه سرایی در ادب فارسی، به بررسی ساختار و سبک شکواییه های ناصرخسرو پرداخته ایم. نتایجکلی حاصل از این تحقیق گویای آنست که 1. شکواییه سرایی در قصاید ناصرخسرو از بسامد بالاییبرخوردار است تا حدیکه میتوان او را نخستین شاعر منتقد و شکواییه سرا در ادبیات رسمی فارسینامید. 2. وی بلافاصله بعد از هر شکایت و گلایه ای روی به نصیحت و ارشاد میاورد. 3. او صراحتابه معنای » من « وضع و حال خود را آیینه عبرت مخاطب خود ساخته است ازاینرو در شعر او4. زبان ناصر در این اشعار، صریح و روشن است. 5. تشبیه » ما « : گسترده خود بکار رفته است یعنیو استعاره در اینگونه اشعار بسیار وجود دارد. 6. لحن شاعر در شکواییه هایش تلخ، نومیدانه وهشداردهنده است. 7. مضمون این اشعار اغلب تکرارشونده است.