معرفی بدرالدّین هلالی جغتایی استرآبادی و غزل او بر اساس تصحیح نسخ خطی غزلیات وی

بررسی آثار و شناخت متفکّران و شاعران بزرگ، ما را در شناخت هر چه بیشتر بنمایه های فکری آنان کمک میکند. از جمله این شاعران بزرگ میتوان به بدرالدّین هلالی جغتایی استرآبادی شاعر توانا و مشهور پایان عهد تیموری اشاره کرد . هلالی یکی از بهترین غزلسرایان ایران و یکی از بزرگترین شاعران اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم هجری است . سبک او عراقی دوره تیموری ( عراقی – مکتب وقوع ) است .آثارهلالی عبارتند از 1- دیوان اشعار که خود شامل غزلیات ، قصاید ، مقطعات و رباعیات است. 2- مثنوی شاه و درویش ( شاه و گدا ) 3- مثنوی صفات العاشقین 4- مثنوی لیلی و مجنون . او در غزلیاتش از حافظ شیرازی و امیر خسرو دهلوی و سعدی تاثیر پذیرفته است . مثنوی شاه و درویش خود را به وزن هفت پیکر نظامی ، صفات العاشقین را به وزن خسرو و شیرین و لیلی و مجنون خود را به تقلید از لیلی و مجنون نظامی سروده است . این مقاله، یک پژوهش بنیادی است که به روش استنادی و کتابخانه ای گردآوری شده است و با آوردن برخی از ویژگیهای سبکی این شاعردر سرودن غزلیات، بر آن است که دلایل شهرت او را در میان مردم و نسخ خطی متعدد دیوانش را بیان کند.ازمهمترین دلایل شهرت او میتوان به غیر درباری بودن و مردمی بودن شعرش، زبان ساده نزدیک به محاوره، آزاداندیشی و تقلید از شاعران بزرگ ، اشاره کرد.