سبک شناسی پارودی در آثار طنزآمیز سیّد ابراهیم نبوی

تاثیر ادبیّات متعهّد انتقادی در فضای سیاسی– اجتماعی معاصر و بویژه پس از انقلاب، غیر قابل انکارست و در این تاثیرگذاری، نقش طنز، بعنوان گونه ای از ادبیات انتقادی، پررنگست وپارودی نیز بعنوان یکی از شگردهای طنزپردازی، در این حوزه، کارکرد برجسته ای دارد. پژوهش حاضر پاسخ به این پرسش است که آیا میتوان پارودی را ویژگی سبکی طنز سیّدابراهیم نبوی دانست؟ مهمترین مشخّصه طنز نبوی- یکی از چهره های شاخص در زمینه ادبیات انتقادی پس از انقلاب – بهره گیری از پارودی در انواع لفظی، صوری و مضمونی آنست. وی از این تکنیک برای بیان انتقادهای سیاسی– اجتماعی و انتقال افکار خود به خواننده بهره میگیرد. نتیجه پژوهش نشان میدهد که نبوی بیشتر بر فرمها و قالبها تکیه دارد تا بر اثری مشخّص از یک شاعر یا نویسنده ای بزرگ و همین امر، اثرش را به اثری دست دوم تبدیل میکند. دیگر اینکه افراط نبوی در استفاده از این شگرد – با وجود زبان ساده و روان، قلم توانا و بیان گیرایش آثار طنزآمیز وی را یکدست و یکنواخت کرده، گاه تا سطح هزل تنزّل میدهد. نکته قابل تامّل دیگر، مهر تاریخ مصرفی که نبوی با پرداختن به موضوعات خاص بر پیشانی آثارش زده، نیز سرنوشت محتوم فراموشی را بیش از پیش برای آثار او – سوای سبک نگارش وی- رقم خواهد زد.