اندوهگرایی مشخّصه سبکی غزل شهریار، همراه با مقایسه این ویژگی در غزلهای سعدی و حافظ

چنین بنظر میرسد که انتخاب هنرمندانه اوزانِ عروضی، توام با لحنِ عاطفی، غمگنانه و اندوه آمیز، میتواند در جذّابیت و دلنشینی شعر، رابطه تنگاتنگی داشته باشد.این پژوهش در سه محور الف) غزل شهریار و گنجینه ادب کلاسیک ب) وزن عروضی ج) بسامد واژه‏های اندوه آمیز در غزل شهریار بعنوان مشخّصه سبکی، شکل گرفت. در محور اول، نگارنده به این مهم دست یافت که نوع نگاه شهریار در غزلهایش، نگاهی منفعلانه و عاطفی، و شعرش آینه صیقلی شخصیّت ظاهری و باطنی اوست؛ و در محور دوّم، تمامی غزلهای شهریار مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و بسامد بیشتر بحر رمل در غزل او، بر دو شاعر دیگر (حافظ و سعدی) تامل برانگیز بود که میتواند نشان دهنده لحن غم انگیزتر غزلیاتش باشد. در محور سوّم، نگارنده با انتخاب پنجاه غزلِ آغازین دیوانِ هر شاعر، تلاش کرده است با آمار و ارقامِ دقیق، نشان دهد که لحن کلام شهریار، بعنوان شاخصه سبکی، مخصوص بخود اوست و سخنش، سخنِ دلست که از عمقِ جان و روح بسیار حسّاس و پرشور او مایه گرفته و شعرش را اندوه آمیز ساخته است.