بررسی ارتباط احساس و عاطفه با داستان‌نویسی نوجوان با موضوعیت دفاع مقدس

بررسی محتوای داستانهای کودک و نوجوان از نظر عاطفی و تامل در دلالتهای ضمنی و پنهان آنها میتواند بسیاری از مسایل نهفته در روحیات نویسنده و مخاطب اینگونه نوشته‌ها را روشن کند و مقدمه‌ای باشد برای پاسخگویی به یکی از مهم‌ترین پرسشها در نگارش، یعنی «چگونه بنویسم» یا همان سبک نگارش. بنابراین پژوهشگران این مقاله با این فرضیه که نویسندگان کودک و نوجوان برای بیان مساله جنگ و برقراری ارتباط با مخاطب تا چه حد توانسته‌اند از احساس و عواطف درونی خود یاری جویند، به بررسی ارتباط احساس و عاطفه با داستان کودک و نوجوان در هفت داستان که بین سالهای 1359 تا 1367 با موضوع دفاع مقدس نوشته شدند ، پرداختند و به این نتیجه رسیدند که بارزترین احساسهای بیان شده در این داستانها احساس غم، خشم، علاقه، نفرت، تعجب، غرور،خجالت، گناه و ترس است و شیوه‌ای که نویسندگان این داستانها برای نوشتن اتخاذ کرده‌اند، تابعی از این احساسهاست. داستانها در قالب روایت زندگانی قهرمان داستان، مشخصه‌های دوران بلوغ، علایق، دلبستگیها و هیجانات اجتماعی دوران نوجوانی را بازگو میکنند و یک پس‌زمینه عاطفی و تعلیق‌زا در برابر مسایلی چون جنگ، شهر بمباران شده و شهادت پدر در مخاطب ایجاد میکنند و به مخاطب فرصت میدهند تا به رشد ذهنی، عقلانی و عاطفی برسد و با تجزیه و تحلیلی ساده، ارزشهای دفاع از خاک وطن و غایت‌مندی‌های داستان را بیاموزد و با متعهد شدن و تشکیل هویت، ایستادگی در برابر تجاوز دشمنان را تجربه نماید.