فقیر دهلوی، معرفی نسخ خطی دیوان اشعار و طرز او

میرشمس‌الدین فقیر دهلوی (1115ـ 1183 ه‍.ق) ادیب، شاعر و بلاغی شهیر هند است که متاسفانه در ایران چندان شناخته نیست. از فقیر آثار مهمی در بلاغت فارسی و نیز منظومه‌های دینی و عاشقانه بر جای مانده که نشان از سخندانی و دانش او در علوم ادبی دارد. دیوان میرشمس‌الدین تاکنون تصحیح و چاپ نشده و بررسی جامعی نیز درباره شعر او صورت نگرفته است. قدیمیترین نسخه موجود از دیوان فقیر مربوط به زمان حیات وی است که در دانشگاه علیگر هند نگهداری میشود. نسخه‌ای نیز به نام دیوان فقیر در یکی از کتابخانه‌های ایران مضبوط است که متعلق به او نیست و بر اثر سهو فهرستنویسان به وی نسبت داده شده است. فقیر دهلوی‌ بیش از آنکه تحت تاثیر سنّت شاعران دورخیال هندی باشد، به شیوه ایرانی این سبک گرایش دارد. شعر او با وجود اینکه در سالهای پایانی سبک هندی قرار دارد، در مقایسه با شعرای همدوره و پیشینیانش ساده و روشن است و مضامین پیچیده و استعاره‌های غامض در آن به ندرت مشاهده میشود. بررسی ویژگیهای سبکی و مضامین شعر فقیر دهلوی به معرفی بیشتر بخشی از میراث ادب فارسی در شبه قاره یاری میکند که در این مقاله بدان پرداخته شده است.