بررسی سبک‌شناسی داستان شاهرخ و گلرخ

داستان «گلرخ و شاهرخ» از داستانهای غنایی قرن دوازدهم هجری و از جمله داستانهای خیال‌انگیزی است که در آن قهرمان داستان به کمک نیروهای ماورا الطبیعی بر دنیا تسلط مییابد. متن این داستان از نثرهای بینابین عصر صفوی است. چنانکه وفور لغات، استفاده از ترکیبات عربی، استفاده از وجه وصفی افعال، ترکیب سازی، اطنابهای پی‌درپی، تضمین، استفاده از افعال و لغات در معنای خاص و عدم استفاده از لغات ترکی و مغولی از ویژگیهای سبکی آن محسوب میشود.دیدگاه فکری نویسنده داستان مبتنی بر سه قالب غنایی، حماسه و تعلیمی است. چنانکه نویسنده برای پیشبرد داستان خویش ابتدا قالبهای حماسه و غنا را در صحنه پردازیهای بزمی و رزمی به کار میگیرد. سپس با استفاده از نتایج آنها با رویکرد دینی به تعلیم دادن موضوعات اخلاقی میپردازد. مقاله حاضر نتیجه پژوهش در تنها نسخه بر جا مانده از داستان «شاهرخ و گلرخ» است که ویژگیهای سبکی آن را مورد واکاوی قرار میدهد