دو ویژگی برجسته سبکی تاریخ الوزرای ابوالرّجا قمی

تاریخ الوزرای ابوالرّجا قمی، بیشک از کتابهای گرانسنگ ادب فارسی است که موضوعش شرح احوال برخی وزیران سلجوقی است و یک اثر تاریخی محسوب میشود؛ امّا از حیث زبان و بیان، صبغه‌ای کاملاً ادبی دارد و در نوع خود بیمانند است. دو مورد از ویژگیهای هنرمندانه و عمده این کتاب، بهره گیری خلّاقانه مولّف از امثال و حکم مشترک در ادب فارسی و تازی و نیز اشارات ارزنده باورهای پیشینیان پیرامون جانوران است. بسامد این دو ویژگی در کتاب تاریخ الوزرا نوعی خروج از نُرم (norm) و هنجار است که سبب تمایز سبکی آن از دیگر متون منثور قدما گردیده‌است. بنابر این، سبک متمایز کتاب با آثار قدما در این دو ویژگی و شیوه پربسامد بیان موضوع، نگارندگان را بر آن داشت؛ تا این دو ویژگی سبکی را در این کتاب ادبی-تاریخی بی بدیل در نوع خود، ولی کمتر شناخته شده در تاریخ ادب فارسی و گستره مباحث سبک شناسی بررسی و تحلیل کرده و نشان دهند که این دو ویژگی پربسامد چگونه کتاب را به لحاظ سبک ادبی- فکری در نوع خود بی همتا ساخته‌است. اگرچه این دو شیوه در کتب ادبی پیشین دیده میشود؛ امّا در کتاب تاریخ الوزرا چنان بسامدی دارند که ویژگی سبکی محسوب میشوند و شواهد متن نشان میدهد که مولف هنرمندانه و آگاهانه و با رعایت منطق ارگانیک شیوه بیان موضوع و توجه به التذاذ هنری در بافت متن تاریخ‌الوزرا از این دو ویژگی سبکی پربسامد بهره گرفته‌است