تحلیل محتوایی و سبکی «غزلیات مشتاقیه»

«غزلیات مشتاقیه» در شمار سروده های عرفانی «میرزا محمدتقی» معروف به «مظفر علی شاه» یا «مولوی کرمانی» است که در مجموعه ای بالغ بر 126 غزل عرفانی به رشته تحریر درآمده است، آنچه از متن اثر استنباط میشود بر وسعت اطلاعات و تسلط سراینده بر آیات، احادیث، نکات و اصطلاحات عرفانی، آرایه های ادبی، احکام نجومی، علم اللغه و...دلالت دارد.تاثیرپذیری اثر از قواعد زبانی و ترکیب بندی عربی، از جمله افراط و نوآوری در کاربرد واژه ها و ترکیبات اضافی و وصفی، کاربرد ویژه افعال و دیگر اجزای عبارات وعنایت خاص سراینده به کاربرد معتنابه برخی از آرایه های ادبی از ویژگیهای سبکی اوست. پسروی او از امهات آثار پارسی و عربی بیانگر وسعت اطلاعات و تامل در آثار اسلاف اوست.کاربرد اصطلاحات عرفانی خاص از جمله فیاض مطلق، حضرت جامع، شاهد غیب، رش نور، فیض، فقر، فنا و... بیانگر گرایش خاص مولف به عرفان و تصوف و تجارب ناب روحانی است.و اما پژوهش حاضر در پی پاسخگویی به دو سوال اصلی و محوری زیر است: ـ توجه عمده مولوی کرمانی در به کارگیری مفاهیم واصطلاحات عرفانی آرایه های ادبی و پسروی از پیشینیان سخن در چه مواردی خلاصه میشود؟ـ ابداع و نوآوری به ویژه بهره گیری از واژه ها و ترکیبات اضافی و وصفی، صفات مرکب و مقلوب و... در نگاه سراینده از چه جایگاهی برخوردار است؟