نگاهی سبک شناسانه به کاربرد تمثیل شجره طیّبه در بازنمود اصطلاحات عرفان و تصوف، با معرفی مصادیق کلمه طیّبه

عرفا و صوفیه هم در بیان و بازنمود تجربیات عرفانی خود و تشریح مفاهیم و معانی مرتبط با آن، و هم برای وضع و تبیین اصطلاحات و مبانی عارفانه و صوفیانه خویش، همواره از آیاتِ مختلف قرآن بهره برده اند؛ پس دور از انتظار نیست که تفسیر و یا تاویل و یا مصداق یابی بسیاری از آیاتِ قرآن، در متون عرفان و تصوف قابل پیگیری و بررسی باشد. در این جستار، به روش اسنادی کاربردهای مختلف آیه های 24و25سوره ابراهیم که دربردارنده تمثیلِ شجره طیبه برای تبیین کلمه طیبه است، در متون عرفان و تصوف، نیز تفاسیر صوفیانه و عارفانه قرآن مورد بررسی قرارگرفته و نظریه پردازی ها و مصداق یابی ها و گاه تفسیرآنان پیرامون شجره طیبه و به تبع آن کلمه طیبه، معرفی و فهرست شده است. از آنجا که عرفا به این تمثیل، نگاهی رمزگرایانه داشته اند، هر کدام از اجزا و عناصر(مناسبات و ملایمات) آن مانند دانه، ثمره، شاخه، ریشه و... را نیز در حکمِ یکی از مفاهیم مرتبط با آن مصداق، در نظر داشته و معادلی را متناسب با آن مصداق، برای آن تعریف کرده اند. برای تکمیل هر بحث به تفاسیر دیگر قرآن نیز مراجعه شده است. در مجموع، تمثیل شجره طیبه برای بازنمود 14 اصطلاح عرفان و تصوف استفاده شده است؛ یا به عبارتی دیگر در مجموعِ متون و تفاسیر عرفانی و غیر عرفانیِ مورد استفاده در این جستار، برای شجره طیبه و کلمه طیبه 14 مصداق معرفی شده است.