نگاهی سبک شناسی به غزلیات سیمیندخت وحیدی

سیمیندخت وحیدی از جمله بانوان شاعر معاصر انقلابی است که همزمان با درخشش اوّلین بارقه های انقلاب اسلامی، فعالیّت شعری خود را آغاز کرده است. بخش عمده طبع آزماییهای این شاعر در قالب غزل و غزل نو معاصر با ژرف ساخت مذهبی و انقلابی است. وی با حسّاسیتها، ریزبینیها و نکته-سنجیهای خاص به تبیین ایدیولوژی و اندیشه اسلامی ـ انقلابی در بستر بی پیرایه و ساده اشعارش پرداخته است. او در غزلهایش علاوه بر تصویرسازیهای زیبا و تاثیرگذار و تلفیق لحن غنایی و حماسی به سبک هندی نیز متمایل است. در غزلهای وی، بسامد بالای واژه های مذهبی، محور عمودی غالب بر ابیات، صدای دستوری فعّال و پایان بندیهای مناسب از نقاط مثبت به شمار می آیند. این جستار به روش تحلیل زبانی ـ محتوایی به بررسی ویژگیهای بارز سبکی غزلهای این شاعر پرداخته است.