تصویرهای زبانی در اشعار وحشی بافقی

صاحبنظران قدیم و جدید ،عموماً شعر را کلامی مخیل دانسته اند که عنصر خیال جز لاینفک آن است.آنها در تعریف خود از خیال انگیزی شعر، غالباً بر بکارگیری شگردهای بیانی چون تشبیه ، استعاره، مجاز و...بعنوان ابزار تصویرساز و موجد صورخیال تاکید کرده اند؛حال آنکه در اشعار شاعران معاصر و گذشته، نمونه های فراوانی میتوان به دست داد که شعر از صورخیال در معنی متداول در میان ادبا عاری است؛اما خیال انگیز مینماید وبا خواندن آن، عواطف خواننده برانگیخته میشود وتصویری عینی از صحنه ای عاطفی در نظرش مجسم میگردد.اینگونه اشعار،غالباً در مضامین عشق، زیبایی و بزرگداشت انسان و پیوندهای انسانی سروده شده اند.از آنجا که این نوع شعرها فاقد صور خیال هستند، عناصر روایی چون شخصیت پردازی، صحنه پردازی، گفتگو و... به تصویری شدن این اشعار کمک میکنند؛ علاوه بر آن، در حوزه زبان نیز، کاربرد گروهها و ترکیبهای وصفی، قیدی، فعلی، نقش مهمی در عینی شدن تصاویر اینگونه اشعار ایفا میکند.محمود فتوحی ، این تصاویر را که از رهگذر کاربرد قاموسی واژه های زبان در ذهن حاصل میشود، تصویرهای زبانی یا واقعی مینامد و آنرا مختص نثر میداند؛در حالیکه در شعر نیز میتوان از آنها سراغ گرفت.در این پژوهش، اشعار وحشی بافقی از این حیث بررسی میگردد.روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی است و سوال اصلی پژوهش آن است که کاربرد تصویرهای زبانی در اشعار وحشی چگونه است؟ یافته ها نشان میدهد که اشعار این شاعر، آکنده از تصاویر زبانی است ،بگونه ای که میتوان این خصیصه را از ویژگیهای سبکی شعر او دانست.