اکسیر سخن (بررسی ویژگیهای زبانی سروده‌های اکسیر اصفهانی)

میرزا عظیما اکسیر اصفهانی (متوفّی 1169 هـ. ق) از شاعران توانای سبک هندی در سده دوازدهمست که متاسّفانه اطّلاعات چندانی از زندگی او در دست نیست و در چند تذکره‌ای که از او یاد شده، جز ستایش شعر او و اینکه در نقّاشی مهارت داشته، مطلب چندانی نیامده است، امّا شعر او نشان میدهد که شاعری بسیار توانا و در عین حال پرکارست. ویژگیهای شعر او کم و بیش همانهاست که در شعر سبک هندی دیده میشود و از همه برجسته‌تر، مضمون‌یابی، نازک‌گویی و تصویرسازیست. ردّپای زبان کوچه نیز در شعر او فراوان دیده میشود. موتیفهای سبک هندی مانند حباب، آینه، سیماب، جادّه، نقش پا، دیوانه، طفل، شانه و زلف، مژگان و ... در شعر او به فراوانی یافت میشود که دستمایه تصویرها و مضمونهای گوناگون قرار گرفته است. با توجّه به نقّاش بودن شاعر، تصویرسازی با اصطلاحات و مضامین مربوط به نقّاشی نیز در شعر او پربسامدست. مضامین رندانه، زیبا، نو و مضمون‌سازی با اصطلاحات ادبی از دیگر ویژگیهای برجسته سبکی دیوان ویست که در دست تصحیح داریم. این نکته‌ها همراه با نکته‌های سبک شناسی دیگر، موضوع این مقاله‌ است.